Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Έρευνα που προκαλεί σοκ: Όταν πεθαίνουμε, γνωρίζουμε για λίγα δευτερόλεπτα ότι είμαστε νεκροί!

Αποτέλεσμα εικόνας για πεθαμένος

Οι ειδικοί εξέτασαν κάποιους ανθρώπους που υπέστησαν καρδιακή ανακοπή, δηλαδή κλινικά ήταν νεκροί, αλλά έπειτα επανήλθαν στη ζωή

Ο θάνατος είναι, αδιαμφισβήτητα, ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου. Αν νομίζατε, όμως,  ότι δεν μπορεί να γίνει ακόμα πιο τρομακτικός, κάνετε λάθος!


Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, οι νεκροί γνωρίζουν ότι έχουν πεθάνει, καθώς η συνείδησή τους λειτουργεί για κάποια δευτερόλεπτα ακόμα, ασχέτως αν το σώμα τους έχει σταματήσει να δείχνει κάποια σημάδια ζωής.


Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε ο επικεφαλής της έρευνας, Dr. Sam Parnia από το  NYU Langone School of Medicine της Νέας Υόρκης. 
Ο Dr. Parnia μαζί με την ομάδα του εξέτασαν κάποιους ανθρώπους που υπέστησαν καρδιακή ανακοπή, δηλαδή κλινικά ήταν νεκροί, αλλά έπειτα επανήλθαν στη ζωή.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη μελέτη που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ, για το αντικείμενο αυτό.

Μερικοί από αυτούς που είχαν συμμετάσχει στην έρευνα, ανέφεραν ότι είχαν πλήρη επίγνωση των συνομιλιών και των πραγμάτων που συνέβαιναν γύρω τους, ακόμα και μετά την ανακοίνωση των γιατρών, ότι ήταν νεκροί.

Ο θάνατος ορίζεται ως το σημείο στο οποίο η καρδιά δε χτυπά πλέον και η ροή του αίματος στον εγκέφαλο διακόπτεται.

Ο Dr. Parnia αναφέρει: «Τυπικά, ο χρόνος θανάτου σημειώνεται εκείνη τη στιγμή - όλα βασίζονται στη στιγμή που η καρδιά σταματάει» και συμπληρώνει: «Μόλις συμβεί αυτό, το αίμα δεν κυκλοφορεί πλέον στον εγκέφαλο, πράγμα που σημαίνει ότι η λειτουργία του εγκεφάλου σταματάει σχεδόν στιγμιαία».

Ωστόσο, σύμφωνα με την έρευνα, υπάρχουν στοιχεία που υποδηλώνουν ότι υπάρχει έκρηξη ενέργειας του εγκεφάλου, τη στιγμή που κάποιος πεθαίνει.

Το 2013 οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν εξέτασαν τα ηλεκτρικά σήματα μέσα στους εγκέφαλους εννέα αναισθητοποιημένων αρουραίων με επαγόμενη καρδιακή προσβολή.

Οι ερευνητές παρατήρησαν δραστηριότητα που συνδεόταν με μια «κατάσταση σε εγρήγορση» στη σύντομη περίοδο μετά τον κλινικό θάνατο.

Πηγή: http://www.protothema.gr/zoi/article/723757/ereuna-pou-prokalei-sok-otan-pethainoume-gnorizoume-gia-liga-deuterolepta-oti-eimaste-nekroi/
.........................................................................................................................
.......................................................................................................................

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Η Θεωνίτσα, ο πεθερός, η ζωή, και ο θάνατος-εμπειρία (επανάληψη)



...................................................................................

Το ξέρω περιστεράκι μου,

ότι η εμπιστοσύνη σου στον Κύριο και στην Αιώνια ζωή, είναι πιο χειροπιαστή απ' τη δική μου, επειδή, βίωσες παρουσία και φθόνο του Εξαποδού, ήδη απ' τα χρόνια της πρώτης νεότητας, όμως, μια και υποστηριζόμαστε λιγάκι- ως πνευματικοί συναθλητές σ' έναν  πολυετή μαραθώνιο, πίστης, ελπίδας και αγάπης- επίτρεψέ μου να σου εξιστορήσω την προσωπική εμπειρία μιας φίλης- όπως την άκουσα απ' την ίδια- προσφάτως.

Την ιστορία, παραθέτω, χωρίς προσπάθεια βαθύτερης ανάλυσης,  επίσης, την παραθέτω,  ως μικρό, χαμογελαστό-ναι καλά άκουσες, χαμογελαστό- κέρασμα σε θλιμμένους περαστικούς απ' αυτή τη σελίδα, την παραθέτω για χάρη ανθρώπων που έχασαν προσφιλείς τους και, οι οποίοι - μη διαθέτοντας Ορθόδοξη προσέγγιση επάνω στο ζήτημα- βασανίζονται με πόνο και  ερωτήματα, περί του αν υπάρχειπράγματιπνευματικός κόσμοςαν  ζούν οι τεθνεώτες, αν βρίσκονται κάπου, και επομένως αν υπάρχει περίπτωση- κάποτε- μαζί τους, ξανά να συναντηθούμε... 

Λοιπόν, η φίλη  Θεώνη, είναι  γυναίκα,   με χριστιανική πίστη,  πρακτική, ισορροπημένη-  ουδόλως αλαφροΪσκιωτη, ως χαρακτήρας-  και...

επειδή τη γνωρίζω, στη μαρτυρία της, δίνω προσεκτικότατη  βάση.

Και η μαρτυρία της , αποτελεί τη μόνη μεταφυσική εμπειρία που βίωσε, η ίδια,  εκ πρώτης νεότητος μέχρι τα τώρα..

Το σημειώνω, αυτό, για να μην υποθέσει κάποιος 
-ότι πάει προς ...σάϊκο    η γυναίκα και αφηγείται ό,τι της κατεβαίνει.

-Ούτε κατά διάνοιαν!

Προλογίζοντας το βίωμά της, η  Θεώνη, μου τόνισε με απλότητα: 

-Όποιος και να 'ρθει-, να μου πει εμένα ότι είμαστε μόνο "κρέας" και ότι δεν υπάρχει πνευματικός κόσμος, αδύνατον να με πείσει, διότι εγώ, κυρία... Σαλογραία μου, το γεγονός-μαζί με τον άντρα μου- το ΖΗΣΑΜΕ!

-Τι ζήσανε δηλαδή;

-Να σου πώ:

Η Θεώνη εισήλθε εις γάμου κοινωνίαν -που γράφουν  και τα θεολογικά βιβλιαράκια- όταν ήταν περίπου δεκαοκτώ ετών εκείνη,  είκοσι ο σύζυγός της, κι ο έρωτάς τους ευλογήθηκε  και μ' ένα μπεμπάκιιιι!...

Έμεναν στην Πάτρα, στην περιοχή της Αγυιάς.

Απ'  το γάμο, η Θεώνη απέκτησε και έναν  πεθερό

(για να μη ξεχνιόμαστε, κορίτσια,  ακολουθούν- ως αναγκαιότατα συμπαρομαρτούντα,   τα πεθερικά και τα σόγια εις έκαστον γαμικόν πακετάκιον- δεν ξεφύτρωσε απ'  το "πουθενά" ο καλός γαμπρός ή η εκλεκτή νυφούλα- η ευγενέστατη- όχι αχαριστίες παρακαλώ, και επιλεκτική  μνήμη- για Όνομααα!)

Ο πεθερός,  έτρεφε  μεγάααλη συμπάθεια στη Θεώνη, έτσι λοιπόν, κάθε απόγευμα, επισκεπτόταν το νιόπαντρο αντρόγυνο, χτυπώντας με κέφι τα κουδούνια του σπιτιού, αλαλιάζοντάς τους-  αν ήταν κάπου αλλού ...συγκεντρωμένοι, ως... νιόπαντροι-   φωνάζοντας με βροντερή φωνή , και φιλική -πάντα- διάθεση:

-Θεωνίτσα! Θεωνίτσα! 
Τι κάνετε βρε παιδιά; πού είστε;

-Εδώ είμαστε πατέρα! απάνταγε η Θεωνίτσα- με υποτακτικό  χαμόγελο  ελληνικής ταινίας του 
 '70-   τον καλωσόριζε,  του φτιαχνε μυρωδάτο ελληνικό καφέ,   και μοιράζονταν, μαζί του,  τα  νέα, της εσπέρας.

Αυτό γινόταν σε εξαιρετικά τακτική βάση  και τίποτα δεν προμήνυε 
ότι ξ α φ ν ι κ ά- ένα χρόνο μετά το γάμο του γιού -  την Κυριακή του Πάσχα, το καταμεσήμερο,  ο πεθερός, που  τους είχε επισκεφτεί, πίνοντας μαζί τους  κρασάκι, ευφραινόμενος  με τα προσφερόμενα   κοψίδια   και ενώ  κουβέντιαζαν  φιλικά- ξαφνικά- σταμάτησε να μιλάει, σταμάτησε να γελάει, έγειρε το κεφάλι  στο πλάι- όπως καθόταν και ...πέθανε, τουτέστιν, τους άφησε χρόοοονους!

Ήτο νεότατος. 
Ετών πενηνταέξι, περιστεράκι μου.

- Θεοτρελότατη, σε ακούω με προσοχή, αλλά...στοπ καρέ, παρακαλώ,  ε,  όχι και νεότατος ετών πενηνταέξ, ε,  όχι και νεότατος, έλεος! 

-Και  μέχρι πόσων ετών, σου φαίνεται εσένα, ότι χαρακτηρίζεται κάποιος, ως νεότατος;
-Την κολοκυθιά θα παίξουμε; Άρχισες τα κουφά πάλι; 
Τι ερωτήσεις, μου κάνεις; 
Πενηνταέξι ετών, ΔΕΝ είναι νεότατος. 
Τελεία! 

-Βρε άει πάγαινε από δω χάμου, που θες να απογοητεύσεις- με την απαισιοδοξία σου- τους...ώριμους σαλογραιόφιλους - τους παρηγορούμενους απ' αυτή τη σελίδαααα! άει πάγαινε που θα μου πείς εμένα ότι ετών πενηνταέξι δεν είναι νεότατοςςςς!!!

Πενηνταέξι- θα επιμείνω- ο άντρας είναι  και παραείναι νεότατος -ειδικά ο άντρας-δε λέμε για τη γυναίκα:

"Η γυναίκα, όσο φαίνεται και ο άντρας όσο μπορεί" 
τόνιζε, με ν ό η μ α, η συχωρεμένη η μανούλα μου-κάτι ήξερε αυτή παραπάνω!

-Ξεφύγαμε απ' το θέμα, σαλό  μου - σε ανακαλώ εις την τάξιν- ας επανέλθουμε!
-Σωστά, σωστά ...ας επανέλθουμε!
-Τι λέγαμε; α ναι...λέγαμε ότι ο πεθερός, ετών πενηνταέξι και χωρίς το παραμικρό  φανερό πρόβλημα -μέχρι εκείνη τη στιγμή- άξαφνα, 
 "τίναξε τα πέταλαααα!" 

Το σοκ υπήρξε φοβερόννν!!!
Το κατανοείς.
Θρήνος, κοπετός, τηλέφωνα, φίλοι, συγγενείς , βουή, αντάρα, κηδεία την επόμενη μέρα-Δευτέρα του Πάσχα-  δάκρυα ατελείωτα.

Μαύρη, κατάμαυρη,  σκέτο κατράμι, τους φάνηκε εκείνη η Λαμπροδευτέρα- αλίμονο...

Δευτέρα του Πάσχα, λοιπόν, μετά την κηδεία, βράδιασε, έφυγαν όλοι απ'το σπίτι των νιόπαντρων, έμειναν εξοντωμένοι οι τεθλιμμένοι- το βρέφος  στη δίπλα κούνια, να απαιτεί τα δικά του-  και δυο μεγάλες λαμπάδες- είπαν οι έμπειροι περί τα  τοιαύτα, ότι- έπρεπε να καίν' όλη τη νύχτα-  για τις επόμενες τρεις μέρες τουλάχιστον!

Το φρόντισαν.

Έπεσαν  εξουθενωμένοι για ύπνο,  νωρίς , όμως - εκεί κοντά  στα μεσάνυχτα- ενώ  κοιμούνταν βαθύτατα, τι  ακούν ξαφνικά μέσ' στην ήσυχη  νύχτα- και οι δύο οι σύζυγοι;

 Ακούνε( "σώσον Κύριε τον λαόν σου.... ") ακούνε, λέει,  τη φωνήτου φρεσκοπεθαμένου πεθερού, να αντηχεί -ακριβώς όπωςαντηχούσε όταν βρισκόταν εν ζωή και ερχόταν για την καθιερωμένη απογευματινή επίσκεψή του, στο σπίτι, φωνάζοντας σε τόνο γηθόσυνο:

-Θεωνίτσα, Θεωνίτσα! 

Τρόμος. 
Απλώς ο απόλυτος τρόμος. 
Ξύπνησαν.
Το κεφάλι τους, όρθωσε κάγκελο, τις τρίχες-λες και χώσαν στην ηλεκτρική πρίζα το δάχτυλο!
Τα μάτια σχεδόν κρεμάστηκαν  έξω απ'τις κόγχες.

-  Τι είδαν, τι πάθαν  καλέ,  τα νιογάμπρια;

-Είδαν τον φρεσκοπεθαμένο και στο νεκροταφείο αναπαυόμενο- πλέον-  πεθερό, με το κοστουμάκι του,  τον είδαν ολοζώντανο, να στέκεται όρθιος,   απέναντι απ' το νυφικό τους κρεβάτι - κρατώντας  τα χέρια  τεντωμένα οριζόντια- δεξιά και αριστερά- στης  πόρτας, το κούφωμα...

-Φρίκαραν έ;

- Κοκκάλωσαν, απολύτως!

Κοίταξαν  άφωνοι, τον ολοζώντανο- μπροστά τους- μακαρίτη.
Τους κοίταξε και κείνος. 
Σοβαρός.
Αμίλητος. 
Πέρασαν  δευτερόλεπτα- αιώνες. 

Και μετά ο πατέρας του γιού -και λατρεμένος  πεθερός της Θεώνης- απ'  τα μάτια τους, χάθηκε!

 Κοιτάχτηκαν. 
Τσιμπήθηκαν.

-Είδες αυτό που είδα;
-Το είδα. Το είδες και σύ;
-Το είδα και γω!

Το αντρόγυνο, έπαθε τον πανικό, όχι της αρκούδας, αλλά της ζούγκλας ολόκληρης.

Αμέσως, σηκώθηκαν, νυχτιάτικα- μες στην ταχυπαλμία-  ντυθήκαν  με υστερικές κραυγές -η Θεώνη κυρίως- κουκούλωσαν σε κουβερτάκι  το μωρό, κι  αρπάζοντας τα απαραίτητα,  φύγαν, κουτρουβαλώντας - απ' την Αγυιά που βρισκόταν  το σπίτι,  στην απέναντι Πάτρα, στην Αγία Τριάδα, όπου έμενε η μάνα της νύφης...

Εκεί κοιμήθηκαν-προσπάθησαν δηλαδή να κοιμηθούν- έντρομοι εκείνο το βράδυ, προκειμένου να νιώσουν ασφάλεια.

Την επόμενη μέρα το πρωί, όταν κάπως συνήλθαν, μάζεψαν το κουράγιο τους και αποφασίσαν να επιστρέψουν στο δικό τους  σπιτάκι.

Ήταν απλοί, νέοι  άνθρωποι,  χωρίς περίπλοκες σκέψεις επί του γεγονότος. 

Δεν ξέρω αν υπέθεσαν ότι πιθανόν να ήταν τόσο τεντωμένα τα νεύρα τους που να πέσαν σε ομαδική παραίσθηση...

(Τέτοιο σχόλιο, απ' τη Θεώνη δεν άκουσα-να σημειώσω επίσης, ότι  δεν της είχε στοιχίσει  και κάπως ιδιαίτερα ο θάνατος του ανθρώπου- διότι επιτέλους δεν ήταν δα και πατέρας της,  πεθερός ήταν- δεν είχε προλάβει να αποκτήσει, μακροχρόνιο συναισθηματικό σύνδεσμο μαζί του, εξάλλου, στην παρούσα φάση του βίου της, ο έρωτας προς το σύζυγο  και το μωράκι της, την συγκινούσαν κυρίως. Τα λοιπά πρόσωπα  τα εκ του συμπεθεριού, αποκτηθέντα,  φαίνονταν  στην ψυχή της, απόμακρα, το καταλαβαίνεις, φαντάζομαι...)

Πάντως, η Θεώνη και ο σύντροφός της, δεν κάπνιζαν, δεν έπιναν και σε ψυχίατρου πόρτα, ουδόλως,  κουρταλούσαν...

Τρίτη του Πάσχα,  βράδυ- δεύτερο βράδυ μετά την κηδεία- πήγαν για ύπνο, δεν άντεχαν άλλο τη νύστα, τα νεύρα τους χρειαζόνταν επειγόντως, ξεκούραση.

Οι μεγάλες λαμπάδες έκαιγαν πάντα,  στη μνήμη του μακαρίτη. 

Ενώ κατάφεραν, αγκαλιασμένοι,  ν' αποκοιμηθούν,   ξαφνικά, ακούν μέσ'  στον ύπνο,  πάλι τις ίδιες, γνώριμες  φωνές!

-Θεωνίτσα! Θεωνίτσα!

- Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς! 

Πετάχτηκαν έντρομοι, και αντίκρισαν και οι δύο,  εκ δευτέρου-παρακαλώ- το φρεσκοπεθαμένο, πάλι αντικρύ  τους, στο ίδιο ακριβώς σημείο, να τους κοιτάει σιωπηλός, με απλωμένα οριζόντια τα δυο  χερια, στης πόρτας το κούφωμα.

Τους κοίταξε,  σοβαρός, τέσσερα πέντε δευτερόλεπτα και πάλι απ' τα μάτια τους χάθηκε!

Το ζευγάρι, σε κατάσταση έξαλλη εντελώς, μάζεψε πανικόβλητο, ό,τι μπορούσε, άρπαξαν  το μωρό παραμάσχαλα και έτρεξαν μέσα στην νύχτα, φρικαρισμένοι,  έτρεξαν  απ΄ την Αγυιά, πάλι στο σπίτι της πεθεράς, στην άλλη άκρη  της Πάτρας...

 Η πεθερά(του γαμπρού η πεθερά) είδε και έπαθε μέχρι, κάπως  να τους ηρεμήσει, μέχρι να τους ξαναπάρει ο ύπνος, εκεί κοντά στο ξημέρωμα.
Την επόμενη μέρα, Τετάρτη του Πάσχα, το πρωί, ο ήλιος  έλαμψε  χαρούμενος και καθησυχαστικός.

Μάζεψαν όλο το σθένος και...
αποφάσισαν να επιστρέψουν στη βάση τους. 
Εντάξει.  Τι ευχή!
Ας πούμε ότι την πρώτη βραδιά,  φανερώθηκε ο μακαρίτης διότι...δεν το είχε καταλάβει ούτε ο ίδιος ότι είχε...πεθάνει(!)...ας πούμε ότι τη δεύτερη βραδιά ο μακαρίτης εξακολουθούσε να είναι...απροσανατόλιστος(!)   όμως τώρα, με της ημέρας το φως, το νέο ζευγάρι  ένιωθε σχετικά άνετα.

Κατά πάσα πιθανότητα-υπέθεταν, υποθέτω-  ο αποδημήσας, για το υπερπέραν, θα είχε βρει, το σωστό μονοπάτι(!)

 Ξανακοιμήθηκαν, λοιπόν,  σπίτι τους  την τρίτη βραδιά, και οι μεγάλες λαμπάδες καίγαν, ακούραστες, στη μνήμη του εκλιπόντος.

Και ενώ  ειρηνικά ονειρεύονταν,  και το βρέφος  δίπλα στην κούνια , ο καλός φύλακας άγγελος , με τη φτερούγα της φροντίδας του, σκέπαζε τρυφερότατα, ξαφνικά, αντήχησε  πάλι , για τρίτη φορά,  η γνώριμη φωνή του  μακαρίτη για τρίτη βραδιά και απεριγράπτως,  τους μαρμάρωσε πάλι!

-Θεωνίτσαααα! Θεωνίτσααα!


-Έλεος! Δε γίνονται αυτά, σαλταρισμένη  μου. 
Δεν συμβαίνουν!

-Μπριτς! που γράφει και ένας φίλος.
 Συνέβησαν και παρασυνέβησαν! 
Ακόμη όταν τα θυμάται η γυναίκα- και ας έχουν περάσει χρόνια- σύγκορμη ανατριχιάζει! 

Τρίτη βραδιά απερίγραπτου πανικού, τρίτη βραδιά που ο μακαρίτης επέμενε σπαστικά, να φανερώνεται απέναντι απ'το κρεβάτι τους, στης πόρτας το άνοιγμα, με  τεντωμένα τα χέρια - ποιος ξέρει αν, ένιωθε μια μοναξιά, άν ήθελε κι αυτός μικρή νοερή προσευχή- αγκαλίτσα-ποτέ η Θεωνίτσα να μάθει,  δεν πρόκειται, ευλαβικέ αναγνώστη μου...

Το ίδιο σοβαρό   βλέμμα πάλι, ο ίδιος βουβός-του αντρόγυνου- τρόμος, η ίδια, της μορφής του αποθανόντος, εξαφάνιση.

Στον ανεκδιήγητο πανικό,  το ζεύγος, άρπαξε   μπιμπερά,  μιλούπες,  πάνες του μπέμπη, βαλιτσάκι με  χρειώδη  δικά τους και τρέχοντας λωλαμένα  μέσα στη νύχτα, ζήτησαν καταφύγιο, πού αλλού;  ξανά   στο διαμέρισμα  των γονέων της νύφης.

Τρελάθηκε και η πεθερά του γαμπρού με την αφήγηση του γεγονότος, σταυροκοπήθηκε πολλάκις, θύμιασε,   και είδε και έπαθε η χριστιανή να τους φέρει στα συγκαλά  τους,
 ωστόσο, εγκατέλειψαν πιά, κ ά θ ε  σκέψη  να επιστρέψουν στο σπιτικό  τους.

Μετά το τρίτο...  μεταφυσικό σόκ, παρέμειναν   ολόκληρο δεκαήμερο, στο σπίτι της μητέρας της Θεωνίτσας.
Ο Θεός μονάχα γνωρίζει το υψηλότατο άγχος και φόβο τους...

Έπειτα,  ζορ ζορινά, με τη συμπαράσταση  των λοιπών συγγενών και φίλων, μετά μυρίων ψυχολογικών αντιστάσεων και βασάνων,  μάζεψαν το όποιο   κουράγιο και  ξαναπήγαν στην κατοικία  τους.

Eν τέλει, χάριτι θεία,  και μετά τα καθιερωμένα υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας  μνημόσυνα, η κατάσταση ομαλοποιήθηκε.
Ευτυχώς για κείνους, ο  φρεσκοπεθαμένος, βροντόφωνος, κεφάτος πεθερός που αγαπούσε τόσο τη Θεωνίτσα, μπροστά τους- οφθαλμοφανώς- ουδέποτε, ξαναφάνηκε.

Προφανώς, θα  βρήκε -και κείνος-  το δρόμο του...

Ας  είν' ελαφρότατο το χωματάκι που τον σκεπάζει...
και μεις να τα κατοστήσουμε, λατρεμένο μου...
γιατί είν' λατρευτή  η ζωή, σαν γλυκόπικρη σοκολάτα!


(Υ.Γ. Επειδή ο συχωρεμένος, μπορεί να έτρωγε τον άμπακο
και ίσως γι αυτό να μας άφησε χρόνους νεότατος, μόνον ετών 56
γι αυτό,πιτσουνάκι μου,  αν κλικάρεις πάνω στην υπογραφή, θα σε προσγειώσω
σε ένα νεανικό, χαμογελαστό κείμενο
του λατρεμένου  Μάριου Κουτσούκου, περί λαιμαργίας.

Σε αφήνω τώρα, να φάω και γω
το τελευταίο μου κοψιδάκι για σήμερα.
Φιλιάα! )

Τι είναι αυτό που τον εξοργίζει;

Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ό,τι χειρότερο έχει περάσει - Απέτυχε οικτρά σε όλα»
© Παρέχεται από: PROTO THEMA S.A.

[....από συνέντευξη του Κων. Μαρκουλάκη
στην Κατερίνα Παναγοπούλου]

Τι είναι αυτό που τον εξοργίζει; 

«Με εξοργίζει -τόσο πολύ σε σημείο που αρχίζω να βρίζω άγρια– όταν ακούω, από ανθρώπους που δεν το περιμένω, απόψεις που θεωρώ αδιανόητες. 

Και ενώ πάντα προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος και να λέω ότι κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει την άποψή του, έχω να σου πω ότι, όχι! Δεν δικαιούται κάθε άνθρωπος να έχει την άποψή του για όλα τα θέματα. 

Υπάρχουν μία σειρά από θέματα που δεν εμπίπτουν στην... άποψη. 
Π.χ. τα εμβόλια» απαντά ο κ. Μαρκουλάκης.

πηγή: http://www.athensvoice.gr/politismos/theater/konstantinos-markoylakis-ehoyme-ti

To εκπληκτικό νούμερο 43.212

Ο Αϊνστάιν, το Φ(φ)ως και η αναπλαστική του δύναμη (επανάληψη)



(επανάληψη από https://salograia.blogspot.gr/2010/01/blog-post_06.html)




Αγαπημένο μου 
όταν το σκοτάδι, γύρω και μέσα μου, πλεονάζει για διάφορους λόγους, 
μου αρέσει να σκέφτομαι τα μυστήρια του φωτός και να παρηγοριέμαι.

Διάβαζα κάποτε ότι η πιο σημαντική ικανότητα του ανθρώπου, 
είναι η ικανότητα, τού να παρηγορεί ο ίδιος, τον εαυτό του!

Στον καιρό μας- καιρό παμμέγιστης Αποστασίας από το Θέλημα του Κυρίου, 
σπανίζουν- δυστυχώς- οι εν Αγίω Πνεύματι παρηγορητές.

Σήμερα, λοιπόν, που σχεδόν από πουθενά- εκεί έξω- δεν ελπίζουμε ουσιαστικό και ενσυνείδητο λόγο ενίσχυσης, αποτελεί μέγιστη ευλογία αυτή η Χάρη -όταν μας επισκέπτεται ένδον, με τη μορφή τρυφερής εικόνας,ιλαρού συναπαντήματος, αφοπλιστικής μουσικής ή και φωτισμένης σκέψης, που έστειλε ο φύλακας άγγελος- αφήνοντας στην ψυχή μας- έστω και ανεπαίσθητο- αποτύπωμα ειρήνης...

Θυμούμαι στην παιδική μου ηλικία, τότε που δεν βλέπαμε Τυφλεόραση, ώστε να μας διαστρέφει σε πολλαπλά επίπεδα τη σκέψη-και κατ' επέκταση το συναίσθημα- και η καρδιά μου, τραγουδούσε, ίδια ανέμελο τζιτζίκι, ή χόρευε στο απαλό αεράκι της άνοιξης του βίου, σαν πολύχρωμη, ανάλαφρη πεταλούδα(παρά τον πόνο εκ των κακών σχέσεων των γονέων) θυμούμαι, λέω, ότι ακούγοντας περί της Δεύτερης Έλευσης του Κυρίου, το όλο ζήτημα φάνταζε στη γήϊνη, αδαή, χοντροκομμένη λογική μου, αλλόκοτο και απίστευτο.

Το ενδεχόμενο της μετατροπής του υλικού σύμπαντος εν ακαρεί, όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, παρουσιαζόταν συναρπαστικό, εκπληκτικό, αλλά και, έως..αδύνατον!

Με ταχύτητα ασύλληπτη, τόνιζαν ευλαβώς, οι θεολογούντες, άπαντα, γ ύ ρ ω και 
μ έ σ α μας -όταν φτάσει εκείνη η στιγμή- θα μεταλλαχτούν, σε κάτι λαμπρό, και εις το διηνεκές, θαυμασιότατο! 
Θα αναστηθούν τα σώματα, τών απ' αιώνων νεκρών- και αυτό είναι Δωρεά του Αναστημένου Κυρίου Ιησού Χριστού του δεύτερου Αδάμ- με νέα υφή, άφθαρτα, έτοιμα να εισπράξουν -και δια του εγερθέντος και εν τω Φωτί αναπλασθέντος σώματος- όσα εν τη Γη- όσο ζούσαν- φύτευσαν, πότισαν με την προαίρεσή τους - και δια των λόγων τους- καλλιέργησαν.

Τα σώματα των Δικαίων- πάντα σύμφωνα με τη Διδασκαλία των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας- θα αναστηθούν εις Ανάστασιν Ζωής, τα σώματα των Αδίκων, εις Ανάστασιν Κρίσεως.

(Ήξει δε η ημέρα Κυρίου, ως κλέπτης εν νυκτί, εν η οι ουρανοί ροιζηδόν παρελεύσονται, στοιχεία δε καυσούμενα λυθήσονται, και γη και τα εν αυτή έργα κατακαήσεται...δει υπάρχειν υμάς εν αγίαις αναστροφαίς και ευσεβείαις, προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν τής του Θεού ημέρας, δι ήν ουρανοί πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται!

Καινούς δε ουρανούς και γην καινήν κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν, εν οίς δικαιοσύνη κατοικεί.
 
Διο αγαπητοί, ταύτα προσδοκώντες, σπουδάσατε άσπιλοι και αμώμητοι αυτώ ευρεθήναι εν ειρήνη(Β καθολ.Πέτρου κεφ. γ στ.10-14))

Αυτό το θέμα της Δεύτερης Παρουσίας του Κυρίου και της εν ριπή οφθαλμού, αλλαγής 
των π ά ν τ ω ν- φύσεως και ανθρώπων-δημιουργούσε στην παιδική μου διάνοια, <τρόμον και έκστασιν>, αλλά...και ολιγοπιστία, που αύξαινε όσο μεγάλωνα-για ευνόητους λόγους.

-Εντάξει, μανδάμ, εντάξει!
Πιστεύω ό,τι είπε ο Χριστούλης, σε γενικές γραμμές το πιστεύω,μη σμπρώχνεις σου λέω, αλλά...αυτή η αλλαγή η αστραπιαία, πώς θα γίνει;
Είναι δυνατόν; 
Τόσοι πεθαμένοι; 
Ακαταμέτρητων χιλιετηρίδων πεθαμένοι, ξαφνικά να ξαναπάρουν πίσω ανακαινισμένα και αφθαρτοποιημένα τα σώματά τους, σώματα των οποίων τα μόρια με μύριους τρόπους διασκορπίστηκαν δια μέσου του χρόνου, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα;

Με δουλεύεις, άραγε, με ψιλό γαζάκι; θα συμβούν τέτοια πράγματα;

Μη και τα παραφουσκώνει η φαντασία των...βαρεμένων θρησκευάμενων;

Θα γίνουν;

Δείχνει, πάνυ αφύσικο!

-Αγαπημένο μου!
Ωθείς τη γαιδουρινή υπομονή μου σε ακραία όρια, με τη αμφισβήτηση που κάθε τόσο εγείρεις, στα βαθέα - ζωής και θανάτου- ζητήματα. 
Σκάσε και σκάβε... ένδον! 
Με το ΠΑΣΟΚ, να το ξέρεις, όλα γίνονται!

-Α καλά!
Εγώ ρωτάω στα σοβαρά και συ μου απαντάς, σαλότητες, για Όνομααα! 

-Περιστεράκι μου, δε λέω σαλότητες. 
Σου τονίζω, απλώς, ότι αν όχι με το Πασόκ, πάντως και με την εξήγηση της Επιστήμης, σήμερα, ΟΛΑ γίνονται!

- Τι εννοείς;

-Να στο κάνω πιο λιανά, μήπως και διαφοροποιηθεί, κάπως, η υλιστική σου προσέγγιση: 

Θυμάσαι το μακαρίτη τον Αϊνστάϊν και τη φοβερή του εξίσωση - εκείνη τη φημισμένη- που λέει ότι η Ενέργεια κάθε σώματος, είναι ίση με τη μάζα του σώματος, επί το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός;
Το θυμάσαι σίγουρα!

- Με τι ταχύτητα τρέχει το χρυσαφένιο το φως;

- Με 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. 
Μάλιστα! 
Αυτή είναι η ταχύτητά του, σε όλο το γνωστό σύμπαν, και δεν θα του ζητήσουμε το λόγο, εμείς:< διατί τρέχει με τόσο και όχι με τριακόσια δέκα ή με τετρακόσια>, εντάξει;
Με <πιάνεις>; 

Αποφασίζει ο Νομοθέτης Τριαδικός Θεός, και τρέχει η ακτίνα με τόσα, πώς το λένε!

Συγκεντρώσου!

Εμείς θα του υποδείξουμε τώρα του Κυρίου, τι σταθερές θα δώσει στο Σύμπαν που δημιούργησε;

Μη γένοιτο, τόση αυθάδεια.

Λοιπόν, άκου τώρα τι μας πληροφορεί , την σήμερον, η επιστήμη και όλο με αφήνει με το στόμα ορθάνοιχτο:

Λέει, λοιπόν, η επιστήμη ότι αν για κάποιο λόγο, ξαφνικά, το φως ...λωλαθεί -κατόπιν εντολής του Δημιουργού του βεβαίως - από τη χαρά του, ας πούμε- και αυξήσει την ταχύτητά του, στις εφτακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, ή αν το φως πάθει μια... ψιλοκατάθλιψη -που <φοριέται> πολύ στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο σήμερα,μας πληροφορούν οι εφημερίδες- και αρχίσει να..σέρνεται ρίχνοντας την ταχύτητά του, στα 50.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, ή στα εκατό, ή δεν ξέρω σε τι άλλο νούμερο, τότε, ξαναλένε οι επιστήμονες,ω τότε, ως που να πεις: <φτου σκουληκομερμηγκότρυπα!>, τότε πάραυτα θα αλλάξουν ό λ ε ς οι γνωστές ιδιότητες των σωμάτων και θα μας προκύψουν σώματα με εντελώς άλλες ιδιότητες!

-Πω πω!

Εδώ θα γίνουν σημεία και τέρατα δηλαδή, σαλογραία μου...

(Μυαλό ο μακαρίτης ο Αλβέρτος...
Και μέχρι περίπου την εφηβεία του, για χαζό τον <έκοβαν> οι αφελείς δάσκαλοί του...)

-Επομένως;

-Επομένως,μην είμαστε σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι τη καρδία και τοις ωσίν(Πράξεις ζ, 51) σαν τα βόδια τους φαρισαίους τους λιθοβολούντες τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο, τον ορώντα, τους ουρανούς ανεωγμένους και Δόξαν Θεού,(Πράξεις ζ, 55) λίγο πριν παραδώσει το αγιώτατο πνεύμα του.

Τουτέστιν, αν η επιστήμη, με πληροφορεί ότι με την αλλαγή της ταχύτητας του φωτός θα αλλάξουν οι ιδιότητες των σωμάτων, γιατί όχι με το Λόγο του Κυρίου, να μην εγερθούν και τα σώματα των νεκρών; 


Τι είναι αδύνατον, για Εκείνον που εξουσιάζει, ως Άκτιστος και Άχρονος και Παντοδύναμος και Πάνσοφος Δημιουργός, Ό Λ Α τα στοιχεία και τα Μυστήρια της κτιστής φύσεως;

Τίποτα!


Για να μη μακρηγορώ, λοιπόν, και σε κουράζω:

ΟΛΑ όσα είπε ο Χριστούλης, λατρεμένο μου-και με την εξήγηση της σύγχρονης επιστήμης, η ολιγόπιστη, πλέον- το έπιασα το...υπονοούμενο- μπορούν να γίνουν και ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ!

Βἐβαια, και να μην καταλάβαινε η Επιστήμη, ή και να μην μπορούσε να εξηγήσει, σκορδοκαΐλα μας! 

Εμείς το λόγο του Αναστημένου Χριστού , πιστεύουμε πρώτα και κύρια,

και την επιστήμη σε δεύτερη μοίρα πάντα την έχουμε,διότι άλλα είν' τα χωράφια της, όμως...μια και υπάρχει την σήμερον, από τα γήϊνα πανεπιστήμια κάποια πληροφορία που μπορεί να ενισχύσει την πίστη σε ολιγόπιστες κατίνες όπως είναι η αφεντιά μου, το γεγονός εκτιμάται ως απολύτως ευπρόσδεκτο!

Ο Παντοδύναμος Κύριος του Σύμπαντος κόσμου, που όρισε τις σταθερές του σύμπαντος, ανα πάσα στιγμή μπορεί να τις αναιρέσει, και να δημιουργήσει για όλους μια νέα πραγματικότητα, βασισμένη πάνω σε άλλους νόμους, όπως Εκείνος θα κρίνει.

Μακάριοι όσοι- είτε ζωντανοί είτε κεκοιμημένοι- θα ευρεθούν εκείνη τη μεγαλειώδη Ώρα του Τέλους, έχοντας τη δέουσα προετοιμασία και ετοιμότητα τότε που το Φως-Ιησούς

(διότι Αυτός είναι το Αληθινό Φως του Σύμπαντος πέρα και πάνω από κάθε υλικό ήλιο που βλέπουν τα ανθρώπινα τηλεσκόπια)

του Κόσμου-έπειτα από την αμετάκλητη Εντολή του Θεού Πατρός- θα λάμψει με τη λαμπροφόρο Του Έλευση, και εν θεϊκή Δυνάμει, δια Πνεύματος Αγίου, θα μεταμορφώσει το Σύμπαν ανασταίνοντας τα σώματα και τις ψυχές, τών από αιώνων,τεθνεώτων ανθρώπων...

Μακάριοι όσοι θα εισέλθουν - ως ευφρόσυνοι πολίτες- στην Επουράνιο Βασιλεία της Παναγίας Τριάδος...

Ακούραστα-με μια Πίστη που μετακινεί και όρη-το τονίζουν Πάντες οι Αγιοι.

-Μακάριοι! 

Ευανθία η Σαλογραία