Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Ο θαυμαστός Γερμανός ορειβάτης της Αίτνας-μια αληθινή ιστορία (επανάληψη)




-Απ' τα πολλά βάσανα του βίου-

μπαρουτοκαπνισμένο μου

καιρό τώρα, όλο θέλω να μοιραστώ μαζί σου,  μια  μικρή, 
πλην, αληθινή  εικόνα  ψυχικού σθένους, 
που θυμήθηκε απ’ την επαγγελματική του ζωή, ο Αντρέα
(ο Γερμανο-Ιταλός μέσης ηλικίας, πολύγλωσσος  ξεναγός μας) 
σε κείνη την αλησμόνητη  

( κάνε κλικ στην υπογραμμισμένη φράση  αν  δεν το έχεις διαβάσει).

Tο  σκηνικό το ‘ φερε στην κουβέντα- ύστερα από  σχετική ερώτηση 
την τελευταία βραδιά της παραμονής μας στην Ταορμίνα, το 2010- ο Αντρέα.

Μετά το φαγητό,  ανάμεσα στις  συζητήσεις που γίνονται σε παρόμοιες περιπτώσεις, 
εμείς οι κεφάτοι  επισκέπτες (για επιστημονικούς λόγους )τού γοητευτικού τόπου εκείνου, 
ρωτήσαμε τον οδηγό μας :

-Αντρέα, αρκετά χρόνια  εργάζεσαι σ’αυτή την περιοχή.
 Έζησες   άραγε κάποια εμπειρία  που να σ’ εντυπωσίασε,
 συνοδεύοντας τουρίστες στον κρατήρα  της Αίτνας;

-Θα χαιρόμασταν  πολύ,  αν μας έλεγες!

Ο Αντρέα, τύπος φιλικός, μοναχικός αλλά και κοινωνικότατος 
 ιδιαίτερα όποτε τον κέρναγαν μια μαύρη μπυρίτσα  
δε χρειάστηκε  παρακάλια περισσότερα.

Κούνησε καταφατικά το κεφάλι, ξεφύσηξε 
τον καπνό του τσιγάρου του, κάπνιζε σαν ηφαίστειο κι αυτός, 
οι... κακές επιρροές απ’ το... εκρηκτικό περιβάλλον,θα  υπέθετα και... ξαναθυμήθηκε την σκηνή που-όπως μας τόνισε- του είχε μείνει, δια παντός αλησμόνητη!

Πριν συνεχίσω, να ανοίξω εδώ, κατά τα ειωθότα, μια μακροσκελή παρένθεση, ω   λατρεμένο μου.

Να εξηγήσω  ότι επειδή ανέβηκε...

 -χάριτι θεία-  και η σαλή αφεντιά μου, περπατώντας,  αγκομαχώντας και ξεφυσώντας –επί απροσδιόριστο  χρονικό διάστημα τουλάχιστον κάμποσων ωρών, που λόγω του υπερβάλλοντος κόπου, το βίωσα ως αιωνιότητα-

 ...επειδή, επαναλαμβάνω,  σκαρφάλωσα, στα 2.400 μέτρα -η λώλαα- δηλαδή,  αρκετά  χαμηλότερα απ’ την κορυφή της Αίτνας, που υψώνεται στα 3.350 περίπου

(εκεί τελειώνει ο μεγάλος κρατήρας της-το λεωφορείο μάς είχε παρκάρει σε  πλάτωμα κάτι  χιλιόμετρα παρακάτω)

σου υπογράφω, ω ευλαβικέ ή και ανευλαβικέ,  αναγνώστα μου
ότι αυτό το καουμποϋλίκι της ανάβασης,  τυγχάνει απίστευτα ζορισμένο και,  καθόλου  εύκολο, όχι μόνο  για  άμαθες
-από σκαρφάλωμα σε λαβ-ωμένα από ξεράσματα ηφαιστείων κορφοβούνια-  χαζοβιόλες, όπως η ταπεινότης μου, αλλά  ούτε καν για νεαρότερα άτομα, που,  και ιδιαίτερα  γυμνασμένα-υποθέτω- να ήταν, αρκούντως θα  βαριανάσαιναν τραβώντας την- προς την κορφή της Αίτνας- ανηφόρα στα 3.350 μέτρα που λέγαμε.

Προσωπικά, σου  ομολογώ, ανερυθριάστως, περιστεράκι μου,
ότι ανεβαίνοντας ιδρωμένη και ασθμαίνουσα,  αναθεμάτιζα νοερώς και πολλάκις, την ώρα και τη στιγμή που δεν κάθισα στα αβγουλάκια  μου, παραμένοντας στο υπέροχο ξενοδοχείο, τέλος πάντων, αντί να θέλω να παραστήσω-το βούρλοοο!- τον Ροβινσώνα Κρούσο,  σε νέες περιπέτειες!

-Χα! Όλες ανεξαιρέτως οι αμαρτίες, οι κακίες,  οι κουτουράδες,  οι λάθος αποφάσεις, και  από τούτη εδώ τη ζωή πληρώνονται, μη γκρινιάζεις, μανδάμ, καλά να τα πάθεις, μανδάμ, ό,τι και να μου πεις, μην επιμένεις, μανδάμ, όχι, όχι, δε σε λυπάμαι!

-  Για κοίταξέ με στα μάτια! Δεν πρόλαβα να ανοίξω το στομα, να εκφράσω  τον πόνο μου, και άρχισες πάλι την... κρεβατομουρμούρα 
“ my precious»,  εαυτέ γκρινιάρη και μίζερε;
Λοιπόν,  απαξιώ να απαντήσω, σε κοιτάζω με... περιφρόνηση   
και συνεχίζω να γράφω, όσα άκουσα απ’ τον  ξεναγό  Αντρέα, παραφράζοντας 
στο  πιο σαλογραιϊστικο...

( για ευνόητους  λόγους ψυχοθεραπείας δικής μου)

...το σοβαρό ύφος της κανονικής, δικής του αφήγησης.

Θυμήθηκε, λοιπόν, ο ξεναγός μας Αντρέα, τα ακόλουθα:
............................................................................
...............................................................................
.....................................................................
-Φίλοι,  μια μέρα, πριν καιρό, είχα να οδηγήσω,  ως συνήθως, ένα πούλμαν με τουρίστες,
 στον κεντρικό  κρατήρα  της Αίτνας στα 3.350 μέτρα περίπου.

Το λεωφορείο ξεκίνησε πρωί και  σταμάτησε κάμποσο χαμηλά πριν το τελικό προορισμό μας, 
σε μια απόσταση, που για να φτάσεις  ως την κορυφή, χρειαζόταν οπωσδήποτε  έξι με εφτά  ώρες περπάτημα.

Αφού αποβιβαστήκαμε, αρχίσαμε την ανάβαση με τα πόδια, κουβαλώντας μόνο ό,τι ήταν 
 για τον καθένα απαραίτητο απόλυτα, μια φωτογραφική μηχανή ας πούμε, ένα μπουκάλι νερό, 
ένα σάντουιτς, καταλαβαίνετε...

-Καταλαβαίνουμε!

Ανάμεσα στους  νεαρούς φοιτητές  και μέσης ηλικίας ανθρώπους της ομάδας μας, 
βρισκόταν κι  ένας ηλικιωμένος Γερμανός τουρίστας -όπως έμαθα αργότερα, ετών 81!
..................................................
( ναι, ναι, σωστά το διάβασες, δεν έκανα λάθος στο νούμερο, φίλε μου! ακούραστοι οι Φράγκοι, 
ανά τους αιώνες- τιμή τους και δόξα τους!)
.......................................................................

Ξεκινήσαμε την πορεία  με γρήγορο βήμα, προσπαθώντας  να μην καθυστερούμε, να μην σπαταλάμε χωρίς λόγο  δυνάμεις επειδή το άναντες εκείνο μονοπάτι έμοιαζε  ανελέητο  και τα χορταριασμένα-  συχνά καλυμμένα από πολυκαιρισμένο μάγμα, περάσματα- φαίνονταν  απότομα, επίφοβα 
για ξαφνικό  στραμπούληγμα των ποδιών,  δυσανάβατα.

Καθώς με προσοχή σκαρφαλώναμε, ακούγονταν διαρκώς, λαχανιασμένα  ξεφυσητά,
 διαμαρτυρίες απ’ τους πιο άμαθους, κάποια γέλια,  και σποραδικές  ερωτήσεις,  
για το πόσος δρόμος μένει ακόμα, καταλαβαίνετε...

-Καταλαβαίνουμε.

Τους εμψύχωνα.

-Κοντεύουμε;

-         Υπομονή! « Μεγάλο πράμα η υπομονήηηη!»
-         το τονίζει κι ο εθνικός σας ποιητής,
-      Σαλογραιότατη, πάντα να το θυμάσαι! 
...................................................
.................................................
Και  ο Αντρέα ο ξεναγός μας, συνέχισε:

-         Ο 81 χρονος  Γερμανός της παρέας, ωστόσο, προς παραδειγματισμό των νεότερων, ανέβαινε, σιωπηλά, αδιαμαρτύρητα, με μεγάλες δρασκελιές, φαινόταν  πεπειραμένος  ορειβάτης, 
στ’ αλήθεια.
Μ’ εντυπωσίαζε.

Δεν υπολειπόταν  το περπάτημά του, απ’ εκείνο, των εικοσάχρονων ή των σαραντάχρονων, 
φτου να μην τον βασκάνω!
   
Φαινόταν  γυμνασμένος...( χιχι... ίδιος ο Κλίνταρος, τζετζεκάκι μου...)

Μου έκανε εντύπωση, το εύρος του  διασκελισμού του- το μεγάλο άνοιγμα, δηλαδή 
που είχε το βήμα του.

Έδειχνε να ξέρει, ο συγκεκριμένος  από πορεία σε κακοτράχαλο έδαφος, και έτσι βαδίζοντας 
περίπου  εξάωρο, μπορεί και εφτάωρο, φτάσαμε κάποια στιγμή-  με τις γλώσσες έξω, 
πλην, με  επιφωνήματα χαράς και ανακούφισης  
στο μεγάλο, τον κεντρικό κρατήρα  της Αίτνας που δέσποζε στον Σικελικό ουρανό, 
ίδιος περήφανος γίγαντας.

Νιώσαμε υπέροχα, αγγίζοντας στην κορυφή, φτάνοντας στην καρδιά του βασίλειου του Ήφαιστου,
εξάλλου...
πάντα η θέα από υψηλή κορυφή αποζημιώνει για τον  όποιο κόπο... καταλαβαίνετε.

-Καταλαβαίνουμε! (έλεος- έλεος!)

-Και φυσικά, όταν φτάσαμε,  κάναμε στάση λίγης ώρας, πριν επιχειρήσουμε ξανά  την κατάβαση.

-         Χα! Αυτό δα έλειπε να μην κάνατε και στάση!

-         Το ‘χετε το σαδιστικό, το κουβαλάτε οι Γερμαναράδες,
ανεξάλειπτα τυπωμένο σαν κακό τατουάζ  στο DNA σας, μην κοιτάς που  την σήμερον,
φαρισαϊκά, κάπως  το κρύβετε.
Μέχρι τα Χιτλερικά άκρα, προς  το παρόν-  ελπίζω-  δε φτάνετε!

-Ασχολίαστον! Όχι ρατσιστικά σχόλια, μανδάμ!
Από μια κατηχητικούδα-  του( μή) κερατά-  σαν και τα μούτρα σας,
σαφώς, τα ρατσιστικά σχόλια και  δεν επιτρέπονται!

Συνεχίζω λοιπόν:  Μόλις  σφύριξα «στάση»,  ο 81χρονος, με  πλησίασε:

 -Μπορώ να απομακρυνθώ  απ’ την ομάδα, να πάω  πίσω από κείνο το βράχο;
με σεμνότητα, ρώτησε.

 -Βεβαίως, απάντησα.
Δεν το βρήκα παράξενο.  
Τόσες ώρες, επιτέλους, βαδίζαμε.
Υπέθεσα πως  το γερόντιο από συχνουρία, μάλλον, θα έπασχε.
Τόση  πορεία!
Σίγουρα,  η  σωματική  ανάγκη τον πίεσε  κι έψαχνε ν’ ανακουφιστεί  κάπου απόμερα, 
από αδιάκριτα μάτια- αθέατος.

Ο ηλικιωμένος  τουρίστας, απομακρύνθηκε.

Τον ακολούθησα με το βλέμμα,  για λίγο  τον ξέχασα, στράφηκε αλλού η προσοχή, 
είχα να μιλήσω  και  στους υπόλοιπους...  μετά, ξανακοίταξα το ρολόι μου.

Πέρασαν κάποια λεπτά, ο Γερμανός, ακόμη δε φάνηκε.
Πέρασαν τέσσερα, πέντε λεπτά, επιπλέον...
Ανησύχησα.
Τα είχε τα χρονάκια του, ο λεβεντόγερος.

«Μήπως τον κούρασε υπέρμετρα το ατελείωτο  ανέβασμα σε κόντρα ανήφορο;
Μήπως ένιωσε αδιαθεσία;
Μήπως  η καρδιά του τον πείραξε;» ψιλοαγχώθηκα.

Μέτραγα τα δευτερόλεπτα της απουσίας του και, η νευρικότητά  μου, μεγάλωσε.

Είχα επιτέλους-ως οδηγός τους- και μία  ευθύνη...

 Άφησα τους λοιπούς της μεγάλης παρέας, προχωρώντας  προς την κατεύθυνση 
που εκείνος απομακρύνθηκε.

Τον αντίκρισα,  να κάθεται ήσυχα πάνω στο χώμα, στηρίζοντας σε μεγάλο, μαύρο  βράχο
την πλάτη του.

Από μακριά πρόσεξα πως  κάτι κρατούσε στο χέρι του.
Δεν είδα καλά, δεν κατάλαβα...
Πλησίασα.
Ξανακοιτάζοντας, σοκαρίστηκα!.
Τι είδα;
Θα το πιστέψετε;

-Αμάν! Μόνο ένα ποτήρι μπύρα, ως τα τώρα,  κατέβασες!
Θα σε πιστέψουμε!
  
-Είδα, λοιπόν, φίλοι, τον 81χρονο της παρέας μας,
να κρατάει  στα  χεράκια του, να κρατάει –επαναλαμβάνω- όχι μήλο, όχι πορτοκάλι, όχι μια πέτρα, 
όχι σάντουιτς,  όχι «το φιδάκι το Διαμαντή» -που θα ‘λεγε και  η  κουφή  σαλογραία, 
αλλά τί; 

Τον είδα να κρατάει  με τα δυο του χεράκια
 τη μία του  κνήμη 
για Όνομααα!

-Δηλαδή;

-Τόσο κουτεντές είσαι κυρία μου; και μπαίνεις και στο διαδίκτυο και σερφάρεις σε σελίδες ακατονόμαστες, [....] ;  
με όλο το σεβασμό, θέλω να τονίσω, επιτέλους, ξεκάθαρα

 πως

το ένα  πόδι 

τού 81 χρονου που σκαρφάλωσε μαζί μας στα 3.350 μέτρα της Αίτνας,

( περπατώντας  επί ώρες πιο σταθερά κι  από σκληραγωγημένο  στρατιώτη της Βέρμαχτ)

το  ένα του πόδι,  από το γόνατό του  και κάτω, 
έλειπε.

Το πόδι του, ήταν κομμένοοο!
Υπήρχε μόνο ένα τεχνητό, αντίστοιχο μέλος στη θέση του!

Αυτό το τεχνητό άκρο- κάτω πόδι, είχε το γερόντιο στα χέρια του, τη στιγμή που τον είδα!

Το τίναζε, εκείνη την ώρα, προσπαθώντας  απ’ το μηχανισμό
τής τεχνητής  γάμπας, να πετάξει κάτι  σφηνωμένα χαλίκια 
που του προκαλούσαν ενόχληση.

 -Το κατάλαβες φίλε μου; 

Ο Γερμανός  81χρονος συνοδοιπόρος  που περπάτησε μαζί μας 
επί τουλάχιστον ένα εξάωρο, σε  ανηφόρα που άνετα,  εξοντώνει  ελέφαντα, 

αυτός ο άνθρωπος,

ξαναλέγω, 

ήταν α- νά- πη- ρος!

-Έχασα τη μιλιά μου, μωρή σαλογραία!
Τα παγανά του ηφαίστειου
λες και την έκλεψαν!

Μου πήρε  κάμποσα δευτερόλεπτα, απ' την έκπληξη
να συνέλθω!
........................................................................................................

Ο 81χρονος χαμογελώντας ελαφρά,  πέταξε μακριά 
ό,τι εμπόδιζε  το  μηχανισμό του  τεχνητού άκρου,  
στη συνέχεια το  συνάρμοσε πάνω του, 
με τη φυσικότητα που φοράει   κάποιος τις μάλλινες  κάλτσες του,
   
και... συνέχισε  το πρόγραμμα της κατάβασης
λίγο αργότερα,  ανάλαφρος σαν νεαρό κατσικάκι!
.............................................................  

«Ξέρεις έχασα το κάτω  πόδι μου, όταν παραλίγο να σκοτωθώ από χτύπημα   χιονοστιβάδας, 
τότε που  έκανα σκι στις Άλπεις, στα νιάτα μου» με ενημέρωσε στωικά, καθώς επιστρέφαμε.

-Σέβας!
Λόγια δεν είχα!
.................................................................................
Και ο Αντρέα στην αφήγησή του  κατέληξε:

 -Πέρασε τόσος καιρός.
Έχω ζήσει  ταξίδια αμέτρητα, έχω μιλήσει με χιλιάδες  ανθρώπους.

Η ζωντανή εικόνα, εκείνου του 81χρονου Γερμανού, 
που σκαρφάλωσε   μέχρι  το μεγάλο  κρατήρα  της Αίτνας στα 3.350 μέτρα,
πεζοπορώντας  για ώρες, στην ανώμαλη και σκληρή ανηφόρα,

μ' ένα πόδι γερό και τ' άλλο, χρόνια  κομμένο...

υπήρξε  για μένα, τον πολύπειρο  ξεναγό, 
ένα  απίστευτο παράδειγμα σθένους!
........................................................................................
........................................................................................
Με τα παραπάνω λόγια, έκλεισε την αφήγηση  ο Αντρέα,
και ξεφύσηξε για άλλη μία φορά, 
σαν   παράξενο  ξωτικό,  
τον καπνό τού τσιγάρου 
απ’  το  ηφαίστειο των σωθικών του.
...................................................
Εμείς, δεν   γνωρίσαμε προσωπικά, το θαυμαστό ορειβάτη.

Έχοντας όμως σκαρφαλώσει  αρκετά ψηλά
-  όχι στο μεγάλο κρατήρα, δεν προχωρήσαμε, δεν ήταν στο πρόγραμμα-  
έχοντας απλώς μικρή εμπειρία απ' τα προηγηθέντα
στην άλλη αφήγηση σκηνικά... 
υποκλίθηκα -νοερά-  στο 81χρονο,
ακούραστο Γερμανό πεζοπόρο

που ακόμη και  δίχως  το ένα του πόδι,  
φορώντας την τεχνητή του την κνήμη,

αψηφώντας
το γήρας του,

αψηφώντας
και τον ανήφορο

αποφάσισε

(η ζωή που θα ζήσουμε, ως ένα μεγάλο βαθμό, 
είναι εν τέλει, θέμα απόφασης...)

πως...

την κορυφή θα  την κατακτούσε
   
και... την κατάκτησε!

-Τι ακριβώς θες να πεις, μωρή Σαλογραία;

-         Χα! Άρχισες πάλι τις ζαβές ερωτήσεις;
-         Αφού τις απαντήσεις- τις ξέρεις!  

-Όλες οι  ερμηνείες, τυγχάνουν  θέμα προαίρεσης.

- Η προαίρεση αναδύεται εξ εγκάτων
ως έκχυση μάγματος
πίστης,
ελπίδας
και 
αγάπης 
εν Αληθεία...

Προς το παρόν, σταματώ.

Είτε με ηφαίστεια, είτε χωρίς ηφαίστεια, να θέτεις  στόχους,
πάντα θα  εύχομαι.

Για τα υψηλά  και τα  άγια, φτιάχτηκε ο άνθρωπος
να θυμάσαι.

Μακάρι, σε όλο  το βίο σου

 άοκνα να επιδιώκεις

-χάριτι θεία-

ακατάβλητες

- εν  ευχαριστία-

πνευματικές
και σωματικές

αναβάσεις...



..............................................................................................
...............................................................................................



Τι τα ήθελες τα 6.800 μέτρα, καλέ μου άνθρωπε, άριστε νευροχειρουργέ, της Πάτρας, Δημ. Κωνσταντίνου μου;


ΣΟΚ από τον θάνατο του νευροχειρούργου του ΠΓΝ Πατρών, Δημήτρη Κωνσταντίνου στην Αργεντινή

Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες του thebest.gr ο άτυχος νευροχειρουργός Δημήτρης Κωνσταντίνου είχε πάει για ορειβασία στις Άνδεις όταν σε υψόμετρο περίπου 6.800 μέτρα, στην τοποθεσία που ονομάζεται "Φιλό ντε Γκουανάκο", όπου το οξυγόνο είναι ελάχιστο, ένιωσε αδιαθεσία και λιποθύμησε. Η άνθρωποι που ήταν μαζί του κάλεσαν αμέσως βοήθεια.
Στο σημείο έφθασε ελικόπτερο το οποίο τον παρέλαβε όμως δεν πρόλαβε να τον μεταφέρει εγκαίρως σε νοσοκομείο της Αργεντινής. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες ο γιατρός υπέστη πνευμονικό οίδημα και τελικά η καρδιά του δεν άντεξε.
Είχε ξεκινήσει στις 30 Δεκεμβρίου από την Πάτρα με παρέα φίλων και είχε προγραμματίσει να επιστρέψει στη δουλειά του στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο στις 23 Ιανουαρίου.
Έφυγε σε ηλικία 59 ετών.
Ήταν παντρεμένος με την παιδίατρο του ΙΚΑ της οδού Γούναρη, Ασπασία Μούρτου και γιος του Θρασύβουλου Κωνσταντίνου, υποψήφιου Δημάρχου Πατρέων.
Η είδηση του θανάτου του Πατρινού έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον και των ΜΜΕ της Αργεντινής τα οποία μεταδίδουν πληροφορίες για τον τρόπο που έχασε την ζωή του στις Άνδεις.
πηγή: 
http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/472243


Φοβίες, άγχος, κρίσεις πανικού. Ψυχολογικά και σωματικά συμπτώματα, η σημασία της άσκησης και της διατροφής




Της Βικτωρίας Πολύζου, συμβούλου ψυχικής υγείας, medlabnews.gr 

Ο φόβος και το άγχος είναι έμφυτα συναισθήματα. Άλλοι είναι πιο ευαίσθητοι σ'αυτά, και άλλοι ίσως να έχουν μάθει να τα ελέγχουν. Ο φόβος για το άγνωστο, δίχως κάποια λογική ή συγκεκριμένη αφορμή, για το μέλλον μας, για την υγεία μας και για όλα αυτά θα μείνουν μαζί μας ως το υπόλοιπο της ζωής μας. Οι φοβίες σχετίζονται με ένα παράλογο φόβο π.χ. έντομα ή ζώα, αίμα, ασανσέρ, αεροπλάνο, τούνελ, κεραυνοί κ.ά . Τα άτομα αντιλαμβάνονται ότι ο φόβος τους είναι υπερβολικός αλλά δεν μπορούν να τον διαχειριστούν. Συνήθως αυτό που κάνουν είναι να αποφεύγουν ό,τι τους προκαλεί αυτό τον παράλογο φόβο. Οι φοβίες εμφανίζονται σε διάφορες ηλικίες ανάλογα με το είδος τους.

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες όσον αφορά τις φοβίες: αγοραφοβία, κοινωνικές φοβίες και ειδικές φοβίες. Η αγοραφοβία είναι ο φόβος ότι δεν μπορούμε να βγούμε εύκολα από ένα χώρο, μέρος, πάρτι κ.ο.κ. και συνήθως όσοι πάσχουν από αυτή αποφεύγουν τα ανοιχτά μέρη με πολύ κόσμο. Οι κοινωνικές φοβίες εντοπίζονται σε όσους δεν μπορούν να βρίσκονται ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους και να παρευρίσκονται σε κοινωνικές εκδηλώσεις και καταστάσεις και οι ειδικές φοβίες είναι φόβοι ορισμένων ανθρώπων για ένα συγκεκριμένο μέρος, αντικείμενο, κατάσταση κ.ά. Οι φοβίες αυτές αναπτύσσονται στην παιδική μας ηλικία και προκαλούνται συνήθως από κάποια τραυματική κατάσταση, από τη χημεία του εγκεφάλου μας ή από συμπεριφορές που μάθαμε από τους γονείς μας.

Τα συμπτώματα της κοινωνικής φοβίας αφορούν τα άτομα με έντονο άγχος, τα οποία νιώθουν υπερβολικό φόβο όταν συνευρίσκονται με άλλους ανθρώπους, ντροπή ότι θα εκτεθούν, και χάνουν εύκολα την αυτοπεποίθησή τους όταν νιώσουν ότι κάποιος τους κριτικάρει.

Φαίνεται ότι η γονεϊκή απόρριψη και η αποδοκιμασία στην παιδική ηλικία, οι αυστηροί «υπερ-εγωτικοί» γονείς που ενδιαφέρονται υπερβολικά για τη γνώμη των τρίτων εις βάρος των αναγκών των παιδιών τους ή που υποφέρουν οι ίδιοι από κοινωνικό άγχος, οι άκαμπτες επιταγές στο παιδί (όπως «να μην παρεκκλίνεις από τα κοινωνικούς κανόνες», «οι άλλοι είναι έτοιμοι να σε κρίνουν και να σε κατακρίνουν») σε συνδυασμό με ορισμένα ορόσημα ζωής, μπορεί να συμβάλλουν στην εκδήλωση της κοινωνικής φοβίας.

Οι αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό («δεν αξίζω», «μόλις μιλήσω θα τα κάνω θάλασσα», «θα καταλάβουν ότι κοκκίνισα») οδηγούν σε συστηματικές αποφυγές, παραλύουν τη συμπεριφορά του ατόμου και το καθιστούν ανήμπορο να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της ζωής του. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση και η κοινωνική απομόνωση καραδοκούν.

Η οικονομική κρίση επηρεάζει ζωτικούς τομείς της καθημερινής ζωής. Προκαλεί ποικίλες ψυχολογικές αντιδράσεις. Κυκλοφορούν φοβίες για μια μεγάλη επερχόμενη καταστροφή. Η μετατροπή των πάντων σε χρηματική αξία ενώ από τη μια προκάλεσε ανάπτυξη της οικονομίας και παραγωγή περισσότερου πλούτου συνολικά, αύξησε το άγχος των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων περισσότερο στην Ελλάδα που διαθέτει αμφιλεγόμενες κοινωνικές υπηρεσίες. 

Σε μια εποχή που η οικονομική κρίση συνδυάζεται με την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους το άγχος και ο φόβος της ανέχειας και της πείνας με ή χωρίς εισαγωγικά φθάνει στο κατακόρυφο. Ο φόβος οδηγεί σε χαμηλή αυτοεκτίμηση και σαν συναίσθημα που δεν είναι οριοθετημένο τροφοδοτεί φαντασιώσεις ολικής καταστροφής, κλίμα πανικού, αναζήτηση προσωπικών λύσεων, μείωση του φυσιολογικού εγωισμού και της αξιοπρέπειας, άρα, και σε μείωση των απαιτήσεων. Το σφυροκόπημα του κοινού με αντιφατικές δηλώσεις για την οικονομία και σενάρια καταστροφής για την οικονομία αυξάνει το φόβο. 

Ο φόβος, σε αυτήν την περίπτωση, είναι μια κατάσταση απ’ όπου μπορεί να προκύψουν οι πλέον αντιφατικές θετικές ή αρνητικές συμπεριφορές. Στις θετικές μπορεί να είναι η εναλλακτική οικονομία, η κοινωνική αλληλεγγύη, η προσπάθεια ένταξης των ξένων στον κοινωνικό ιστό, η μείωση του καταναλωτισμού και της μετατροπής των πάντων σε χρηματική αξία. Η κοινωνία κάτω από την πίεση της κρίσης παλινδρομεί, αισθάνεται ανασφάλεια. Ομαδοποιείται ταχύτατα σε νέα βάση.

Η οικονομική κρίση δεν κάνει διακρίσεις επηρεάζοντας την ψυχολογία όλων μας. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά βλέπουν την καθημερινότητά τους να αλλάζει και το μέλλον τους μοιάζει να είναι αβέβαιο, αν όχι απειλητικό. Η κρίση φέρνει στα διάβα της άγχος, φοβίες, καταθλιπτική διάθεση, απαισιόδοξη σκέψη. Κάποιοι πιστεύουν πως η κρίση επιδρά περισσότερο αρνητικά στους άνδρες και κάποιοι άλλοι στις γυναίκες. Όπως και να’ χει η αλήθεια είναι πως η οικονομική κρίση έχει συνδεθεί και στα δύο φύλα με αγχώδεις διαταραχές, νευρώσεις, κατάθλιψη, μειωμένη σεξουαλική επιθυμία, εξάρτηση από αλκοόλ.

Για τον άνδρα που κοινωνικά θεωρείται ο «κουβαλητής» είναι δύσκολο να δεχτεί πως δεν τα καταφέρνει, πως δεν είναι αρκετός. Επιπλέον, ο άνδρας πιο δύσκολα μιλά για τα συναισθήματά του, μοιράζεται τη δυσκολία του, καθώς την ταυτίζει με αδυναμία. Έτσι, λοιπόν, είναι πιθανό να κλείνεται στον εαυτό του και να απομονώνεται. Από την άλλη, οι γυναίκες φαίνεται να πλήττονται περισσότερο συναισθηματικά από τους άνδρες. Η πολυπλοκότητα των ρόλων στους οποίους καλούνται να αντεπεξέλθουν δημιουργεί όπως φαίνεται όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχική κούραση. Μελέτες σε διεθνές επίπεδο κάνουν λόγο για αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης στο γυναικείο πληθυσμό σε σχέση με τον ανδρικό.

Τα συμπτώματα αυτών των φοβιών εκδηλώνονται σωματικά, συμπεριφορικά και γνωστικά. Τα σωματικά συμπτώματα περιλαμβάνουν ταχυκαρδία, αδυναμία, ναυτία, εφίδρωση, ζάλη, γρήγορη αναπνοή. Τα συμπεριφορικά συμπτώματα περιλαμβάνουν αποφυγή της κατάστασης ή καμία αντίδραση. Τα γνωστικά συμπτώματα περιλαμβάνουν διαστρεβλωμένες σκέψεις.

Όλες οι φοβίες που αναφέρθηκαν πιο πάνω διατηρούνται καθώς τα άτομα αποφεύγουν την κατάσταση που τους προκαλεί φόβο, χωρίς να δοκιμάσουν να την αντιμετωπίσουν, έτσι ώστε να ελέγξουν αν οι σκέψεις τους αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Έτσι το άγχος παραμένει και τα άτομα διατηρούν την αντίληψη ότι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το φόβο τους ενισχύοντας τη συμπεριφορά αποφυγής.

Αυτό που, όμως, είναι σημαντικό να ξέρουμε είναι ότι ο φόβος είναι απαραίτητος για την επιβίωσή μας και αποτελεί μια αυτόματη φυσιολογική διαδικασία, ενώ οι φοβίες αποτελούν διαταραχές άγχους, είναι επίμονες και τα συμπτώματά τους μπορεί να ποικίλλουν από ιδρωμένες παλάμες μέχρι αύξηση καρδιακών παλμών, κρίσεις πανικού και κοινωνική απομόνωση.

Η κρίση πανικού αποτελεί μια τρομακτική και επώδυνη εμπειρία κυρίως όταν το άτομο δεν έχει αντιληφθεί τα βαθύτερα αίτια και τη δυναμική της.

Η κρίση πανικού μπορεί πράγματι να αποτελέσει μια τραυματική εμπειρία για το άτομο το οποίο δεν γνωρίζει εκείνη τη στιγμή που περνάει την κρίση πανικού τι ακριβώς του συμβαίνει, για ποιο λόγο του συμβαίνει, πώς θα εξελιχθεί αυτό που νιώθει και, κυρίως, πώς να το αντιμετωπίσει.

Το κύριο χαρακτηριστικό των κρίσεων πανικού είναι έντονος φόβος και άγχος που καταβάλλει το άτομο ξαφνικά και απροειδοποίητα και κλιμακώνεται πολύ γρήγορα. Η κρίση πανικού «χτυπά» ξαφνικά, σε μια οποιαδήποτε στιγμή, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στην εργασία, στον κινηματογράφο, ακόμη και στις διακοπές, και συνοδεύεται από πληθώρα σωματικών και ψυχολογικών συμπτωμάτων.

Συμπτώματα Κρίσης Πανικού 

Ο έντονος πανικός, ή διαταραχή πανικού ή κρίση πανικού, συνοπτικά το έντονο άγχος που εισβάλλει ξαφνικά και κλιμακώνεται απότομα και απειλητικά για την υπόσταση των ανθρώπων, έχει πληθώρα συμπτωμάτων, ψυχικών αλλά και σωματικών. Προσοχή δεν είναι απαραίτητο να έχουμε όλα αυτά τα συμπτώματα για να μιλήσουμε για κρίση πανικού, αρκούν κάποια από αυτά.

Ψυχολογικά Συμπτώματα

Αδυναμία προσοχής και συγκέντρωσης.
Έντονος φόβος για την υγεία και πολλές φορές τρόμος για την απώλεια της ζωής.
Φόβος ότι το άτομο θα χάσει τον έλεγχο.
Φόβος ότι το άτομο οδηγείται στην παράνοια.
Έντονος φόβος ότι η κατάσταση αυτή θα επαναληφθεί.
Φόβος για κλειστούς χώρους-έλλειψη οξυγόνου.
Φόβος για πολύβουα και πολυπληθή μέρη-αποφυγή του συγχρωτισμού με πλήθος ανθρώπων.
Υποχόνδρια συμπεριφορά σε σχέση με την υγεία.


Σωματικά Συμπτώματα

Δύσπνοια (σα να μην φτάνει ο αέρας για αναπνοή, που οδηγεί σε γρήγορη και επιπόλαιη αναπνοή)
Ταχυκαρδία και αίσθημα παλμών (καταλαβαίνει δηλαδή κανείς και αισθάνεται την καρδιά του να χτυπά τόσο έντονο που έχει την αίσθηση ότι θα σπάσει.)
Μυϊκή ένταση και σφίξιμο, πολλές φορές κράμπες.
Τάση λιποθυμίας.
Ζάλη και τρέμουλο.
Αίσθημα αστάθειας και έλλειψης ισορροπίας.
Αίσθημα βάρους στο στήθος, σαν να είναι πολύ βαρύ και θα πνιγεί.
Μούδιασμα και μυρμηγκιάσματα σε όλο το σώμα.
Εξάψεις-ρίγη και έντονη εφίδρωση κυρίως στα άκρα.
Ναυτία και στο στομάχι και έντονη τάση προς έμετο. 


Αρκεί συνδυασμός 4 συμπτωμάτων σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι το άτομο υποφέρει από κρίση πανικού.

Ο φόβος, δεν γιατρεύεται, αλλά το εύλογο είναι πως ο οργανισμός και η ψυχολογία μας μαθαίνει με τον καιρό. Δεν ζούμε με τον πανικό μια ζωή, αλλά οι φόβοι και οι εμμονές ίσως να μας συντροφεύουν για αρκετό διάστημα, άσχετα με την ποσότητα και το πόσο έντονες είναι οι κρίσεις πανικού που βιώνουμε. Αυτό δεν μας τρομάζει. Ο πανικός θα μείνει μαζί μας, αλλά δεν θα είναι πια αυτός που ήταν κάποτε. Θα δείχνει τα δόντια του σε μερικές δύσκολες περιόδους της ζωής μας, αλλά μέχρι εκεί. Οι εμμονές δεν θα είναι αρκετές για να πυροδοτήσουν κάποια κρίση πανικού. Ο φόβος δεν θα μπορέσει να μετατραπεί σε τρόμο. Ο οργανισμός μαθαίνει τους τρόπους αντίδρασης σε κάθε ερέθισμα που κάποτε θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια δυσάρεστη και αβάσταχτη κατάληξη.

Ο πανικός, όπως οι περισσότεροι τον γνωρίζουν σήμερα, μπορεί να ξεπεραστεί, αλλά όχι ο ίδιος ο φόβος και οι εμμονές. Αυτά θα ζούνε μαζί μας, αλλά δεν θα προκαλούν τόσο μεγάλες συμφορές όπως εκείνες που ζούσαμε μέχρι χθες. Η ζωή μας αλλάζει συνήθειες, στόχους και σκέψεις κι έτσι και οι κρίσεις μεταλλάσσονται σε κάτι που μπορεί να ελεγχθεί, να μετριαστεί και να αντιμετωπιστεί στην κατάλληλη ώρα και στιγμή. Η αγοραφοβία, από την άλλη, μπορεί να ξεπεραστεί αρκετά πιο σύντομα, ανάλογα με την δεκτικότητα και την προσπάθεια του ατόμου.

Η σημασία της άσκησης και της δίαιτας 

Η τακτική άσκηση, θα σας βοηθήσει να την καταπολέμηση του στρες και την ένταση. Αν δεν έχετε άλλα σοβαρά προβλήματα Υγείας που να το απαγορεύουν, θα πρέπει να έχετε ως στόχο να τουλάχιστον 30 λεπτά έντονης άσκησης και τουλάχιστον πέντε ημέρες την εβδομάδα. Πηγαίνοντας π.χ. ένα γρήγορο περπάτημα ή περπάτημα σε ελαφρά ανηφορικό έδαφος, είναι καλά παραδείγματα έντονης άσκησης. Ωστόσο, αν δεν έχετε ασκηθεί στο παρελθόν, ή για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα πρέπει να επισκεφθείτε τον γιατρό σας για μια εκτίμηση, πριν ξεκινήσετε ένα νέο πρόγραμμα άσκησης.

Ασταθή επίπεδα του σακχάρου στο αίμα μπορεί να συμβάλουν στην εκδήλωση μιας κρίσης πανικού. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να διατηρηθεί μια υγιεινή, ισορροπημένη διατροφή, τρώτε τακτικά και να αποφεύγετε την κατανάλωση ζαχαρούχων τροφίμων και ποτών. Αποφύγετε την πολύ καφεΐνη, το αλκοόλ και το κάπνισμα, διότι μπορεί να συμβάλουν στην εκδήλωση κρίσεων πανικού.

Ο κάθε άνθρωπος που αντιμετωπίζει το πρόβλημα του πανικού είναι καίριας σημασίας να αναλογιστεί τις ανάγκες του και τι είδους αντιμετώπισης χρήζει το πρόβλημα του. Μπορεί να είναι μια παροδική κατάσταση που μπορεί να χρειάζεται απλά χρόνο για να περάσει ή να έχει την ανάγκη των φαρμάκων ή να κρίνει ότι χρειάζεται συμβουλευτική ή ψυχοθεραπευτική αρωγή. Σε κάθε περίπτωση μόνο το ίδιο το άτομο μπορεί να μας απαντήσει ποια είναι η πιο αποτελεσματική και ουσιαστική απάντηση για την αντιμετώπιση των καταστάσεων πανικού.

Σημαντικό είναι να γνωρίζετε ότι οι κρίσεις πανικού, αλλά και η Διαταραχή Πανικού, είναι εύκολα και αποτελεσματικά αντιμετωπίσιμες καταστάσεις και γι' αυτό αναζητήστε βοήθεια από ειδικούς έγκαιρα. Οι καταστάσεις αυτές, ακόμα και αν τελικά δεν είναι καθόλου επικίνδυνες για την ψυχική και σωματική ακεραιότητα του ατόμου, είναι πάρα πολύ ενοχλητικές και κάνουν το άτομο να δυσλειτουργεί και να υποφέρει. Γι’ αυτό καλό είναι σε κάθε περίπτωση να συμβουλευτείτε έναν ειδικό που μπορεί να κάνει εκτίμηση της κατάστασης και να σας βοηθήσει να την απαλύνετε ή ακόμη και να την αφήσετε πίσω σας.

πηγήhttp://koukfamily.blogspot.gr/2018/01/blog-post_698.html