Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

τρυφερότητα, ...ακόμα κι αν η μάνα σου δουλεύει σε οίκο ανοχής... (επανάληψη)





Περιστεράκι μου
αυτή η ύπουλη επιχειρηματολογία 
που σουρνόταν για χρόνια  στις παρέες  του new generation
και έκρωζε  με μούρη αυθάδικη Κρουέλας 

 ότι ...

"για να σε σεβαστώ, μάνα, πατέρα, πεθερέ, πεθερά
πρέπει να κερδίσεις το σεβασμό μου, με τη συμπεριφορά σου,
 αλλιώς σε έχω χεσμένο πατόκορφα" 

αυτός λέω ο επηρμένος  ισχυρισμός, 
από το θείο Νόμο της Αγάπης, χαρακτηρίζεται ώς  άκυρος. 

Τα γράφω αυτά διότι...
.................................................................
.................................................................
(επανάληψη από το http://salograia.blogspot.gr/2009/09/blog-post_15.html )

μου είπες, χτες, για κάποιους:
-Εντάξει τώρααα! 
Γίνανε επαγγελματίες.
Έχουνε μια ηλικία.
Δεν τη χρειάζονται πια, οικονομικά-ψυχολογικά, τη μητέρα τους.

Έμεινα να το σκέφτομαι όταν κλείσαμε το τηλέφωνο.

-Αλήθεια, αγαπημένο μου;
Έτσι φαντάζεσαι;
Ότι η μάνα-ο πατέρας, είναι κάτι σαν έπιπλο, σαν πορτοφόλι και όταν βρούμε το δικό μας έπιπλο, το δικό μας πορτοφόλι,τη μάνα-τον πατέρα, έχουμε δικαίωμα να τους πετάξουμε για ...ανακύκλωση;

-Προς Θεού! 
Ξέρω τη θερμή αγάπη που έχεις εσύ στους δικούς σου γονείς.
Ξέρω τη δική σου συμπεριφορά.
Όμως το συζητώ μια και προέκυψε στην κουβέντα.

Τους γονείς, ζωντανούς, πάντα η ψυχή του παιδιού, τους χρειάζεται, ακόμα και αν είναι αμίλητοι, γέροι, πάνω σε μια πολυθρόνα, ακόμα και αν κατά το φαινόμενο, τίποτα πια, 
δεν μπορούν να προσφέρουν...

Ξέρω τα δικά σου υπέροχα συναίσθηματα, όμως -γενικά μιλώντας- σου λέω, ότι όποιος επηρμένος, παραβαίνει την Εντολή του Κυρίου για σεβασμό των γονέων του, σε μεγάλη δυστυχία εισάγει την άφρονα ψυχή του.

Εκείνη η εντολή που λέει:
Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, είναι μια εντολή 
α-προ-υπόθετη. 
Το ακούς;
Α-προ-υπόθετη.

-Που σημαίνει τί;
Σημαίνει ότι και σε χαμαιτυπείο να δουλεύει η μάνα σου, οφείλεις -εσύ το παιδί της- 
να τη σ έ β ε σ α ι και -στην ανάγκη της- να την φροντίζεις.
Και ως δήμιος σε φυλακές να εργάζεται ο πατέρας σου, εσύ, αν χρειάζεται ένα πιάτο φαί, ένα χάδι, ένα πάμπερ, εσύ-αν είναι δυνατόν και με τα χεράκια σου- πρέπει να τον φροντίσεις...

Δεν είπε ο Χριστός, να σέβεστε τους γονείς σας μόνο άμα είναι καλοί και άξιοι κατά τα δικά σας κοσμικά κριτήρια, όπως λένε κάτι γλωσσοκοπάνες, κουλτουριάρηδες σήμερα.

( Κρύβει μέγα βάθος σοφίας η Εντολή Του)

Είπε ο Κύριος:
Να σέβεστε τους γονείς, να τους τιμάτε- σε κάθε περίπτωση
να τους φροντίζετε όσο καλύτερα μπορείτε, ώστε να μη νιώθουν παραμελημένοι
(τι συγκινητικό το παράδειγμα του Τωβία και του Τωβίτ στα αρχαία χρόνια)
και τότε, ευλογία απο τους Ουρανούς, θα έρχεται στη ζωή σας.

Εξ εμπειρίας μιλώ και όχι από καθέδρας- όχι από μεριά αφηρημένης θεωρίας.

Ο πατέρας μου ήταν 17 χρονών παλικαράκι και άλλαζε τα ρούχα της μητέρα του- 
όταν χρειάστηκε -και της μαγείρευε...

Φεύγοντας εκείνη, του άφησε πολύτιμη προίκα την ευλογία της...

Πέρασε ο πατέρας μου πολέμους, κινδύνους, δυστυχίες ποικίλες, η ευχή των γονέων του, του παρείχε μυστική σκέπη και προστασία...

Όποιος βλάπτει τον οποιονδήποτε άνθρωπο, 
τον εαυτό του βλάπτει στο βάθος.

Όποιος αδιαφορεί για τους γονείς του 
ή τους κακοποιεί με οποιονδήποτε τρόπο, 
κάρβουνα αναμμένα συνάζει επί της κεφαλής του.

Να το θυμάσαι. 
Πάντα να το θυμάσαι...

Και η Χάρη των Αγίων Αγγέλων 
αδιάλειπτα θα σε επισκιάζει...

Ευανθία η Σαλογραία 

Ο Τάσος Λειβαδίτης και οι άγιοι...

Φωτογραφία τρελογιαννη



Ημερολόγιο ήσυχο 
στον τοίχο,
μια ημερομηνία
και οι άγιοι σιωπηλοί
κι αναμάρτητοι,
σημειωμένοι μόνο 
με το μικρό τους όνομα, 
όπως τους φώναζε 
η μητέρα τους.

Κύριε, 
κανείς τους 
δεν ήθελε 
να μεγαλώσει. 



 Τάσος Λειβαδίτης

πηγή- Τρελογιάννης
.......................................................................................

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Πολυμορφισμός και θεραπευτική δραστικότητα . Το ανάλογο της Ορθοδοξίας (επανάληψη)




(Στην επάνω φωτό, ο γαλάζιος κρύσταλλος είναι ασβεστίτης 
και ο κάτω κρύσταλλος είναι αραγωνίτης. 

Και οι δύο έχουν ίδιο χημικό τύπο CaCO3, πλην, 
διαφορετικές ιδιότητες)
..........................................................................................





\\Περιστεράκι μου

Χριστός Ανέστη!

Πάλεψα μαζί σου , αυτές τις μέρες με λόγους και αντιλόγους περί Ορθής Πίστεως.

Με λυπεί που α κ ό μ α, τη μοναδικότητα της, να την καταλάβεις 
δεν δύνασαι.
Με λυπεί που μπερδεύεις όλες τις θρησκείες μέσ' στο κεφάλι σου και λες:

-Έλα, μωρέ, τώρααα! 
Σημασία έχει να είσαι καλός άνθρωπος!
 Όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε, μόνο χρησιμοποιούμε διαφορετικά ονόματα.

-Τι τις θες τις λεπτομέρειες και τη φανατίλα;

- Στον εικοστό πρώτο αιώνα,  βρισκόμαστε, μωρή Σαλογραία-  για Όνομα! 

-Αμ δε! Πολύ μακριά νυχτωμένο σουλατσάρεις, πουλάκι μου.

Η μαύρη αλήθεια είναι ότι συχνά φαίνονται παρόμοιες οι θρησκευτικές ομολογίες, 
όμως μ ί α,
 μόνο 
μ ί α από όλες, είναι η σ ώ ζ  ο υ σ α την ψυχή και το σώμα μας- Αιώνια.

Αυτή η υπάρχουσα μοναδικότητα και ορθότητα,  έχει οργανική και χειροπιαστή  σχέση
με την βιωμένη  π ρ α γ μ α τ ι κ ό τ η τ ά μας.

Ξέρω, δυσκολεύεσαι  να το δεις, λατρεμένο μου...

Ίσως ένα παράδειγμα από την επιστήμη, να βοηθήσει στο να καταλάβεις- τι προσπαθώ να σου πώ.

Στη Χημεία υπάρχουν οι λεγόμενες πολυμορφικές ενώσεις.
Πολυμορφισμός είναι όταν έχουμε ενώσεις με τον ίδιο χημικό τύπο και περισσότερες της μιας, δομές (η δομή συνίσταται στη διάταξη στο χώρο των ατόμων  μιας χημικής ένωσης στοιχείων)

Όταν μια ένωση έχει διαφορετική δομή τότε,  έχει και διαφορετικές ιδιότητες, 
π.χ. ως υλικό η κιμωλία και οι σταλακτίτες αποτελούνται από την ίδια χημική ουσία
 που αντιστοιχεί στον χημικό τύπο:  CaCO3

(Θε μου, Θε μου, τι ψυχικό τραύμα να θυμάμαι ξανά για χάρη σου,  αυτά τα τρομακτικά  κακοτρία και νανοδύο και νανοτρία που όταν  πήγαινα  σχολείο, ήσαν το υλικό για  τους χειρότερους  εφιάλτες μου...) 

αλλά έχουν εντελώς  διαφορετικές ιδιότητες.

Αξίζει να σημειωθεί δε ότι, στις φαρμακευτικές ουσίες, στις οποίες κατ'εξοχήν παρατηρείται
 το φαινόμενο του πολυμορφισμού, μ ί α μόνο από τις πολυμορφικές μορφές (ή αλλιώς φάσεις) είναι   δ ρ α σ τ ι κ ή, δηλαδή είναι φάρμακο, δηλαδή θεραπεύει τον άρρωστο.

Πρόσεξε  την πληροφορία : Οποιαδήποτε άλλη πολυμορφική φάση, 
δεν έχει καμία  φαρμακευτική δραστικότητα, 
παρότι ο χημικός τύπος είναι ό ίδιος.

Λοιπόν, η Ορθόδοξη Ομολογία και οι Ουνίτες π.χ.
μπορεί να φ α ί ν ο ν τ α ι εξωτερικά ως ίδιες θρησκευτικές πρακτικές ,

όμως τη θεραπευτική δύναμη, 
το Όπλο το ισχυρό κατά των δαιμόνων, 
τη Δύναμη της θέωσης, 

μ ό ν ο ν  η Ορθόδοξη Πίστη,
σε πληρότητα και τελειότητα 
την κατέχει...

Ευανθία η Σαλογραία 
......................................................................................
.....................................................................................




Γιατί οι άνθρωποι εχθρεύονται την αλήθεια; (Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)





Αποτέλεσμα εικόνας για Αρχιεπίσκοπος Λουκάς κριμαιας


Αρχιεπισκόπου Λουκά της Κριμαίας

«Και ελθόντι αυτώ εις το ιερόν προσήλθον αυτώ διδάσκοντι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι τον λαού λέγοντες·  εν ποία εξουσία ταύτα ποιείς, και τις σοι έδωκε την εξουσίαν ταύτην;» (Μτ. 21, 23). Γιατί έκαναν στον Κύριο Ιησού Χριστό μία τέτοια ερώτηση; Και είναι σίγουρο ότι τον ρώτησαν με θυμό. «Πώς τολμάς εσύ να διδάσκεις το λαό; Ποιος σου το επέτρεψε, ποιος σου έδωσε αυτό το δικαίωμα; Εμείς μόνον έχουμε την εξουσία να διδάσκουμε το λαό».
Την απάντηση που τους έδωσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να δώσει. Αν στη θέση του βρισκόταν κάποιος που δεν είχε εξουσία να διδάσκει θα έχανε τον εαυτό του μπροστά στους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους και το πρώτο πράγμα που θα προσπαθούσε να κάνει θα ήταν να δικαιολογήσει τον εαυτό του. Ο Χριστός δεν τους απάντησε ευθέως. Τους έδωσε μία απάντηση που δεν την περίμεναν. Αντί να δικαιολογεί τον εαυτό του και να τους προβάλλει επιχειρήματα, που να δικαιολογούσαν την εξουσία του να διδάσκει τον λαό, τους ελέγχει και τους αναγκάζει να παραδεχτούν πως δεν έχουν δίκαιο σ’ αυτά που λένε.
Τους είπε: «Ερωτήσω υμάς καγώ λόγον ένα, ον εάν είπητέ μοι, καγώ υμίν ερώ εν ποία εξουσία ταύτα ποιώ. Το βάπτισμα Ιωάννου πόθεν ην, εξ ουρανού ή εξ ανθρώπων; οι δε διελογίζοντο παρ’ εαυτοίς λέγοντες· εάν είπωμεν, εξ ουρανού, ερεί ημίν, διατί ουν ουκ επιστεύσατε αυτώ· εάν δε είπωμεν, εξ ανθρώπων, φοβούμεθα τον όχλον· πάντες γαρ έχουσι τον Ιωάννην ως προφήτην. Και αποκριθέντες τω Ιησού είπον· ουκ οίδαμεν. έφη αυτοίς και αυτός· ουδέ εγώ λέγω υμίν εν ποία εξουσία ταύτα ποιώ» (Μτ. 21, 24-27).
Μ’ αυτή την απάντηση ο Κύριος τους έφερε σε αδιέξοδο. Τους ανάγκασε να αποκαλύψουν μπροστά σε όλους τη δολιότητα και την ακαθαρσία τους. Και αφού όλοι είδαν την υποκρισία και την πονηριά τους, πώς τολμούν να Τον ρωτάνε με ποια εξουσία το κάνει; Γι’ αυτό Του είπαν μόνο· «ουκ οίδαμεν».
Ήξεραν, ήξεραν πάρα πολύ καλά, αλλά δεν ήθελαν να απαντήσουν. Γνώριζαν ότι το βάπτισμα του Ιωάννη ήταν από τον Θεό. Όλος ο απλός λαός, άνθρωποι με καθαρή καρδιά, πίστευε ότι το βάπτισμα του Ιωάννου ήταν από τον Θεό. Με προσοχή και ευλάβεια άκουγε ο λαός το κήρυγμα της μετανοίας. Είναι αδύνατον να μην καταλάβαιναν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού ότι ο Ιωάννης είναι μεγάλος προφήτης και απεσταλμένος του Θεού. Μερικοί απ’ αυτούς πήγαν στον Ιωάννη και έλαβαν το βάπτισμά του, αλλά τέτοιοι ήταν λίγοι. Οι περισσότεροι δεν το δεχόταν γιατί είχαν στο νου τους τον εξής λογισμό: «Είναι δυνατόν εμείς οι πνευματικοί ηγέτες του λαού να πάμε στον Ιωάννη; Πώς θα λάβουμε το βάπτισμἀ του; Πώς θα μετανοήσουμε ενώπιον όλου του λαού; Αν το κάνουμε αυτό θα πληγεί το κύρος μας. Ο λαός μάς θεωρεί μεγάλους πνευματικούς ηγέτες, δεν μπορούμε εμείς να πάμε στον Ιωάννη, για να μην πέσουμε στα μάτια του λαού».
Οι άνθρωποι αυτοί ήταν πλανεμένοι, δεν ήθελαν να παραδεχτούν την αλήθεια, δεν ήθελαν να ακολουθήσουν την οδό της δικαιοσύνης γιατί αυτό δεν θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Πώς να παραχωρήσουν τα πρωτεία τους στον Ιωάννη ή στον Ιησού; Η καρδιά τους δεν μπορούσε να ησυχάσει· παρακολουθούσαν το Χριστό, το κήρυγμά Του και Τον ζήλευαν. Έβλεπαν τη δύναμη του λόγου Του, έβλεπαν πως ο λαός Τον ακολουθεί και αυτό τους τρόμαζε. Αν ακολουθούν το Χριστό, τότε αυτό σημαίνει ότι προτιμούν Αυτόν. Γι’ αυτό Τον μισούσαν και Του δημιουργούσαν εμπόδια…
Αυτοί λοιπόν ήταν οι αρχιερείς, οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Αλλά και μεταξύ μας υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι. Τέτοιοι υπήρχαν πάντα αρκετοί σ’ όλες τις εποχές και σ’ όλους τους λαούς. Πολλές φορές δεν θέλουμε να παραδεχτούμε την αλήθεια, η οποία είναι φανερή και το καταλαβαίνουμε στο βάθος της καρδιάς μας. Στασιάζουμε εναντίον της αλήθειας, αυτή μας εμποδίζει γιατί η οδός που ακολουθούμε δεν είναι η οδός της δικαιοσύνης. 

Μόνοι μας βάλαμε για μας τους σκοπούς που θέλουμε να πετύχουμε στη ζωή μας. Και οι σκοποί αυτοί απέχουν μακριά από τους πραγματικούς που είναι η αγιότητα και η δικαιοσύνη. Έτσι και ο δρόμος που ακολουθούμε είναι σύμφωνος με τους σκοπούς μας. Γι’ αυτό όταν βλέπουμε το φως της αλήθειας να λάμπει μπροστά μας, την πρώτη στιγμή χάνουμε τον εαυτό μας, μετά αρχίζουμε να μισούμε την αλήθεια, να την αποστρεφόμαστε και στο τέλος να την πολεμάμε.
Δεχόμαστε μόνο εκείνες τις διδασκαλίες που τρέφουν την φιλαυτία και τον εγωισμό μας και μας βοηθάνε να ακολουθούμε το δικό μας δρόμο, το δρόμο της αμαρτίας. Πολεμάμε κάθε τι που έρχεται σε αντίθεση με τους σκοπούς μας, κάθε τι που ελέγχει την ματαιότητα του λανθασμένου δρόμου μας. Πολεμάμε την αλήθεια γιατί ακολουθούμε τις διδασκαλίες που μόνοι μας δημιουργήσαμε ή που τις έχουμε ακούσει από τους άλλους. Αυτές που είναι σύμφωνες με την επιθυμία μας, για να ζούμε καλά σ’ αυτή τη ζωή.
Ότι συμφωνεί με τους σκοπούς μας και το δρόμο που έχουμε διαλέξει, το θεωρούμε αληθινό. Το δεχόμαστε ανεπιφύλακτα και το προβάλλουμε ως επιχείρημα για να υπερασπίσουμε τις δικές μας πεποιθήσεις και τις λανθασμένες διδασκαλίες που ακολουθούμε, οι οποίες δεν συμφωνούν μ’ αυτά που δίδασκε ο Χριστός και για τις οποίες στο βάθος της καρδιάς μας γνωρίζουμε πως δεν είναι σωστές. Και όταν ακούμε το κήρυγμα του Χριστού προβάλλουμε αντιρρήσεις όσο περισσότερες μπορούμε. Μπορεί και να μην είναι αλήθεια αυτό που λέμε, αυτό όμως δεν μας σταματάει.
Μήπως και κάποιος από μας, αν βρισκόταν στη θέση που βρέθηκαν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού, θα έκανε αυτό που έκαναν και εκείνοι και στην ερώτηση του Κυρίου θα απαντούσε: «Δεν γνωρίζω»; Μπορεί. Αλλά θα μπορούσε να κάνει και κάτι χειρότερο – αντί να παραδεχτεί την αλήθεια, να άρχιζε να την διαστρεβλώνει, να ψευδολογεί και να την βλασφημά. Αυτό συναντάμε πολλές φορές στους ανθρώπους που έχουν αρνηθεί τον Χριστό και ακολουθούν το δικό τους δρόμο.
Απ’ αυτό να μας φυλάξει ο Κύριος, να μη γίνουμε όμοιοι με τους γραμματείς και τους φαρισαίους. Να μας βοηθήσει να ακολουθούμε πάντα την οδό της δικαιοσύνης μέσα στο φως του Χριστού. Αμήν.

Πηγή: http://alopsis.gr/, Ιερά Μονή Παντοκράτορος 
................................................................................................
....................................................................................

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Το πρώτο μου τσιγάρο στην Πέμπτη Δημοτικού (επανάληψη)



(επανάληψη από το http://salograia.blogspot.gr/2010/08/blog-post_6835.html )
...........................................................
Περιστεράκι μου

Υπάρχει Θεός και ακούει ό λ ε ς τις προσευχές μου, έστω και με μια καθυστέρηση χρόνων.

Πάντως α κ ο ύ ε ι σου λέω!

Και έχω μεγάλη χαρά στην καρδιά μου! 

Γιατί τα γράφω αυτά;
Να σου εξηγήσω να καταλάβεις.

Ξέχασα να το εξομολογηθώ, πώς το πρώτο μου τσιγάρο το κάπνισα στην Πέμπτη Δημοτικού, μάλιστα μάλιστα και σε παρακαλώ να μη με κοιτάς με τα μάτια γουρλωμένα σαν αποσβολωμένος διευθυντής σχολείου, που θέλει να παλουκώσει το μαθητή -παραβάτη.

-Γιατί, μωρή, Σαλογραία, κατρακύλησες έτσι στο βούρκο της ηλιθιότητας; 
-Είναι απλό, λατρεμένο μου. 
Διότι το ανεγκέφαλον παράδειγμα του καπνίσματος, μου το έδινε η καλή η μανούλα μου, Θεός σχωρέσ'την ψυχούλα της.

Ξέρεις δα, την τεράστια δύναμη την εκ της εικόνας του όποιου απέναντι, απορρέουσα.

Αυτό που βλέπει ο καθένας μας να κάνει ο απέναντι- όποιος και αν είναι ο απέναντι, άνθρωπος, πόστερ, ή τυφλεόραση, ακόμη και ονειρική φαντασίωση- ενέχει ισχύν υποβολής και παρόρμησης προς μίμησιν και εκτέλεσιν πράξεως, το αποδεικνύουν και οι νευροβιολόγοι- ισχύει- το βεβαίωνε και η ταινία Ιnception που κυκλοφόρησε πρόσφατα- μην πας να τη δεις, κουραστικότατη, δε λέει τίποτα ιδιαίτερο πέραν της διατύπωσης αυτής της ήδη γνωστότατης θέσης.

Έβλεπα, λοιπόν-το βλήμα- τη μαμά που κάπνιζε για να σκάει τον πατέρα μου που την ταπείνωνε με τις ...λεγάμενες - τα ξέρεις- και μια μέρα της σούφρωσα απ'το πακέτο, ένα τσιγάρο.

Όταν έφυγε από το σπίτι, μπήκα σ' ένα δωμάτιο, το κλείδωσα κιόλας δια πάν ενδεχόμενον, και άναψα το τσιγάρο όπως έβλεπα ότι έκανε η καλή μου μητέρα, μετά- πάλι όπως έκανε η καλή μου μητέρα, τράβηξα μια ρουφηξιά...κράτησα τον καπνό μέσα στο στόμα και αμέσως τον έφτυσα προς τα έξω μετά βδελυγμίας, χωρίς να τον κατεβάσω στα πνευμόνια- δεν κάτεχα την πρακτική του ζητήματος-άργησα να το καταλάβω- το όρνιο.

-Α μωρέ! Αυτή η αηδία, είναι το κάπνισμα;! 
Τι χαζοί είναι όσοι καπνίζουνε! αποφάνθηκα.

Και η απορία μου τέλειωσε.

Και συνέχισα αδιάφορη πια για το ζήτημα, να ζω ειρηνικά, στη μικρή μου την πόλη.

Ασήμαντο, το σκηνικό θα μου πεις.

Και όμως δεν ήτανε.

Όπως έγραφα σε παλιότερες αναρτήσεις, αυτή η μία η μοναδική εμπειρία ενός υποτυπώδους καπνίσματος, άνοιξε στο σώμα μου, ένα νευρολογικό μονοπάτι ΜΝΗΜΗΣ , που ΠΡΙΝ δεν υπήρχε.

Έκτοτε, όποτε βρίσκομαι σε παρέα με καπνίζοντες,παρά την απέχθειά μου για τον καπνό, ιδιαίτερα σε χώρους κλειστούς, έχω μια κρυφή μυστική παρόρμηση να τους ζητήσω τσιγάρο. 

-Πάρε και συ ένα τσιγαράκι , μπορείς! μουρμουρίζει στο κεφάλι μου μια φωνούλα που μόλις ακούγεται.

-Βρε άει πάγαινε από δω πέρα, χαμένο!
της αντιλέγω, πάντα νοερά, και τη φωνή τη φιμώνω στου υποσυνειδήτου τα Τάρταρα...και έτσι γλιτώνω του εθισμού την παγίδα.

Και αυτό το σκηνικό, δεκαετίες μέσα μου, στήνεται και ξεστήνεται και όλο το ακυρώνω δια της βουλήσεως, και κυρίως, χάριτι θεία, αγαπημένο μου...

Ευτυχώς στην όλη οικογένεια μετά τη μαμά, άλλος δεν κάπνιζε.

Ήταν πιο εύκολος ο μικρός μου αγώνας.

Αργότερα δούλεψα.

Τους συναδέλφους στη δουλειά, ευγενικά τους ανεχόμουν, παρά τα διχασμένα μου συναισθήματα.

Η διάσταση ανάμεσα στο δέον γενέσθαι και στο άθλιο γίγνεσθαι, ενίοτε μου δημιουργούσε μια σύγχυση. 
Δεν είχα διανοηθεί ότι ήταν δυνατόν να ζητήσω από φίλο και από συνάδελφο να μην καπνίζει μπροστά μου.

Το θεωρούσα αγριαίνουσα συμπεριφορά και δεν ήθελα- α πα πα, καλύτερα να πεθάνω παρά να σταμπαριστώ στη συνείδησή τους, σαν φασιστόμουτρο που δίωκε τις μικρές απολαύσεις των άλλων...

Ούτε και όταν ήμουν έγκυος, διανοήθηκα από συναδέλφους στο χώρο της εργασίας, να παρακαλέσω την αποφυγή του καπνίσματος.

Καπνίζαν αναίσθητα - τα γομάρια- εγώ, η ντροπαλή κόρη, έβγαινα έξω στο κρύο-η γκαστρωμένη- και αυτοί μεσ'στα γραφεία, ζεστοί και ήσυχοι απολαμβάνανε τα φουγάρα τους...

Τέτοια υπομονή, η χαζή η δικιά σου...

(Μερικές φορές η πολλή δημοκρατία, για τριφασική βλακεία μου φαίνεται...)
....................................................................................

Εντέλει οι άνθρωποι είμαστε τέτοιοι δαίμονες άφατης έπαρσης, τέτοια κτήνη εγωκεντρισμού απερίγραπτα, που μονάχα αν υποστούμε δυσάρεστη εμπειρία στο πετσί μας, υπάρχει ελπίδα μικρή πως κάπως θα καταλάβουμε...
Γι αυτό ο Κύριος επιτρέπει τις ασθένειες, τα γεράματα, τις φτώχειες, τους διάφορους πειρασμούς και τις προδοσίες ώστε κάπως να συνερχόμαστε και να ξεκαβαλικεύουμε απ'τα μεγάλα καλάμια...
................................................................
Ας επανέλθω στο θέμα της καταπίεσής μου από τα τσιγάρα των συναδέλφων, ωστόσο.
Αφού επί χρόνια ανέχτηκα και ανέχτηκα και με ευγενικούς και πλάγιους τρόπους διαμαρτυρήθηκα, σε κάποια φάση, αποφάσισα πως έφτασε η ώρα για ριζοσπαστικότερες λύσεις.

-Εντάξει, λοιπόν!αγρίεψα. 
Αφού επιμένετε να ανασαίνω το δικό σας καπνό- θέλω δε θέλω- θα σας επιβάλω και γω να ανασάνετε το δικό μου καπνό- θέλετε δε θέλετε- να δούμε αν θα σας αρέσει, σκέφτηκα.

-Και τι έκανες, Σαλογραία, καλή μου;
-Απλά πράγματα.

Πήρα ένα θυμιατό στη δουλειά, σπίρτα και καρβουνάκιααα!

Και σβἐλτα, την ώρα που οι άλλοι άναβαν το τσιγάρο τους, άναψα εγώ το καρβουνό μου!

Και έριξα πάνω στο αναμμένο καρβουνάκι μου, υπέροχο αγιορείτικο θυμίαμα!

Και ευωδίασε ο τόπος!

Α! Τι θεία εικόνα και έμπνευση ήτο εκείνη!

Ω! Έπρεπε, ω λατρεμένο μου, να ήσουν σε κάποια άκρη να έβλεπες!

Τέτοιο χαμό στο ίσωμα, δεν τον φανταζόμουν, αλήθεια στο λέω!

Κυρίες συναδέλφισσες, καλοντυμένες και καθωσπρέπει, ξαφνικά αφηνίασαν, και άρχισαν λες και τις καταδίωκε δράκουλας να φεύγουν κατά την έξοδο του γραφείου, φωνάζοντας με στριγκλιές υστερίας:

-Σβήστοοοοο! 
-Δεν αντέχουμε το λιβάνιιιι! 
-Να ξεράσω μου έρχεται! 
-Θα λιποθυμήσωωωω!
-Δεν μπορώ να ανασάνω! 
-Σβήστοοοο!
-Σβήστο σου λέμεεεε!

-Αχάααα! 
ΕΣΕΙΣ το δικό μου ΘΥΜΙΑΜΑ, ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΛΕΦΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΞΑΤΕ, τρελοπουλακίδες μου!

Εγώ τον καπνό του τσιγάρου ΣΑΣ, πρέπει ΧΡΟΝΙΑ , με βουλωμένο στόμα να το ανέχομαι έ;

Εμ δε σφάξανε!

-Εφόσον συνεχίζετε να ανάβετε τα τσιγάρα σας σε ώρα εργασίας, εγώ θα φέρνω τα λιβανιστήρια μου και θα καίω τα λιβάνια μου!

ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΕΞΕΙ!

δήλωσα με βλέμμα Νικηταρά του Τουρκοφάγου.

Με κοίταξαν, οι καπνιστές παραλογιασμένοι.

Πανικόβλητοι.

Τέτοια ρουά ματ κίνηση δεν την είχαν διαβάσει ούτε σε μυθιστόρημα.

Ούτε και γω την είχα διαβάσει.

Με ξέρανε πλακατζού αλλά...τώρα...

Άραγε σάλταρα άξαφνα- απ'το πολύ το θυμίαμα- ή έκανα αστείο κακόγουστο;

Η Σαλογραία απτόητη.
-Γιούργιαααα!
-Ζήτωσαν τα θυμιατά, οι νικοτίνες ερρέτωσαν! 

Ξανάφερα τα θυμιατά και την επόμενη μέρα, και την παράλλη...

Μόλις ανάβανε τα τσιγάρα, άναβα εγώ το θυμίαμα.

ΧΑΜΟΣ!!!

Και οι σκηνές με τα ουρλιαχτά, τις υστερίες, τις απειλές επαναλαμβάνονταν και οι αγαπημένοι συνάδελφοι, άντρες, γυναίκες, βγαίνανε τρέχοντας απ'την αίθουσα, προκειμένου να ανασάνουν αέρα δίχως λιβάνι.

Τι γέλια Παναγία μου, έκανα! Αξέχαστα θα μου μείνουνε! 

Μέχρι που την τρίτη μέρα μπήκε ο διευθυντής, με ύφος μούμιας αγέλαστος.

-Κυρία Σαχλαμαροπούλου (το επίθετο σε ελεύθερη μετάφραση ντε...)

ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ ΜΕ ΤΟ ΘΥΜΙΑΜΑ ΠΑΡΑΤΡΑΒΗΞΕ!

Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονταν.
Εκείνο το παγωμένο μάτι, η φωνή, το υφάκι του Διευθυντή, ό λ α τα έλεγε.

Δεν το ξανάφερα το θυμίαμα.
Με πόνο ψυχής δεν το ξανάφερα.

Οι συνάδελφοι όμως, τότε, κάτι κατάλαβαν.
Κάποια ευαισθητοποίηση έλαβε χώραν.

Μετά άρχισαν να ρωτούν αν μπορούν να ανάψουν τσιγάρο, να βγαίνουν στο διάδρομο όταν αποφάσιζαν να φουμάρουνε.

Τους έκανα και γω παρέα στο διάδρομο( συμπάθειες ήταν αυτές κατά τα άλλα) ως ακούσια καπνίστρια, για να μη νιώθουνε μόνοι.

Αυτό ήταν το στόρυ. 
Και το ανέφερα με αφορμή το αυριανό νέο ξεκίνημα, που εγκαινιάζει η κυβέρνηση.

Δεν μπορείς να φανταστείς τι χαρά έχω λατρεμένο μου, που από αύριο,
ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ, 
δεν θα ξαναχρειαστεί με τα θυμιατά μου
να τους απειλήσω εκ νέου!

Υπάρχει Θεός, δεν θα κουραστώ να το λέω, και ό λ ε ς οι προσευχές μου, ακούγονται!

Προσευχήσου και συ, λατρεμένο μου να το κόψεις το κάπνισμα.

Αν το ζητήσεις με θέρμη από τον Κύριο, Εκείνος θα σε βοηθήσει...

Δεν τη βαρέθηκες τόσα χρόνια αυτή τη γελοία, την κίνηση;

Ήρθε η ώρα για μια νέα αρχή, για ένα νέο τρόπο ζωής, για μια νέα συνήθεια...

Στο κάτω κάτω όσοι κόβουνε το τσιγάρο είναι και ερωτικότεροι...

Νομίζω πως σ'ενδιαφέρει...

Ευανθία η Σαλογραία
.................................................