Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Το πρώτο μου τσιγάρο στην Πέμπτη Δημοτικού (επανάληψη)



(επανάληψη από το http://salograia.blogspot.gr/2010/08/blog-post_6835.html )
...........................................................
Περιστεράκι μου

Υπάρχει Θεός και ακούει ό λ ε ς τις προσευχές μου, έστω και με μια καθυστέρηση χρόνων.

Πάντως α κ ο ύ ε ι σου λέω!

Και έχω μεγάλη χαρά στην καρδιά μου! 

Γιατί τα γράφω αυτά;
Να σου εξηγήσω να καταλάβεις.

Ξέχασα να το εξομολογηθώ, πώς το πρώτο μου τσιγάρο το κάπνισα στην Πέμπτη Δημοτικού, μάλιστα μάλιστα και σε παρακαλώ να μη με κοιτάς με τα μάτια γουρλωμένα σαν αποσβολωμένος διευθυντής σχολείου, που θέλει να παλουκώσει το μαθητή -παραβάτη.

-Γιατί, μωρή, Σαλογραία, κατρακύλησες έτσι στο βούρκο της ηλιθιότητας; 
-Είναι απλό, λατρεμένο μου. 
Διότι το ανεγκέφαλον παράδειγμα του καπνίσματος, μου το έδινε η καλή η μανούλα μου, Θεός σχωρέσ'την ψυχούλα της.

Ξέρεις δα, την τεράστια δύναμη την εκ της εικόνας του όποιου απέναντι, απορρέουσα.

Αυτό που βλέπει ο καθένας μας να κάνει ο απέναντι- όποιος και αν είναι ο απέναντι, άνθρωπος, πόστερ, ή τυφλεόραση, ακόμη και ονειρική φαντασίωση- ενέχει ισχύν υποβολής και παρόρμησης προς μίμησιν και εκτέλεσιν πράξεως, το αποδεικνύουν και οι νευροβιολόγοι- ισχύει- το βεβαίωνε και η ταινία Ιnception που κυκλοφόρησε πρόσφατα- μην πας να τη δεις, κουραστικότατη, δε λέει τίποτα ιδιαίτερο πέραν της διατύπωσης αυτής της ήδη γνωστότατης θέσης.

Έβλεπα, λοιπόν-το βλήμα- τη μαμά που κάπνιζε για να σκάει τον πατέρα μου που την ταπείνωνε με τις ...λεγάμενες - τα ξέρεις- και μια μέρα της σούφρωσα απ'το πακέτο, ένα τσιγάρο.

Όταν έφυγε από το σπίτι, μπήκα σ' ένα δωμάτιο, το κλείδωσα κιόλας δια πάν ενδεχόμενον, και άναψα το τσιγάρο όπως έβλεπα ότι έκανε η καλή μου μητέρα, μετά- πάλι όπως έκανε η καλή μου μητέρα, τράβηξα μια ρουφηξιά...κράτησα τον καπνό μέσα στο στόμα και αμέσως τον έφτυσα προς τα έξω μετά βδελυγμίας, χωρίς να τον κατεβάσω στα πνευμόνια- δεν κάτεχα την πρακτική του ζητήματος-άργησα να το καταλάβω- το όρνιο.

-Α μωρέ! Αυτή η αηδία, είναι το κάπνισμα;! 
Τι χαζοί είναι όσοι καπνίζουνε! αποφάνθηκα.

Και η απορία μου τέλειωσε.

Και συνέχισα αδιάφορη πια για το ζήτημα, να ζω ειρηνικά, στη μικρή μου την πόλη.

Ασήμαντο, το σκηνικό θα μου πεις.

Και όμως δεν ήτανε.

Όπως έγραφα σε παλιότερες αναρτήσεις, αυτή η μία η μοναδική εμπειρία ενός υποτυπώδους καπνίσματος, άνοιξε στο σώμα μου, ένα νευρολογικό μονοπάτι ΜΝΗΜΗΣ , που ΠΡΙΝ δεν υπήρχε.

Έκτοτε, όποτε βρίσκομαι σε παρέα με καπνίζοντες,παρά την απέχθειά μου για τον καπνό, ιδιαίτερα σε χώρους κλειστούς, έχω μια κρυφή μυστική παρόρμηση να τους ζητήσω τσιγάρο. 

-Πάρε και συ ένα τσιγαράκι , μπορείς! μουρμουρίζει στο κεφάλι μου μια φωνούλα που μόλις ακούγεται.

-Βρε άει πάγαινε από δω πέρα, χαμένο!
της αντιλέγω, πάντα νοερά, και τη φωνή τη φιμώνω στου υποσυνειδήτου τα Τάρταρα...και έτσι γλιτώνω του εθισμού την παγίδα.

Και αυτό το σκηνικό, δεκαετίες μέσα μου, στήνεται και ξεστήνεται και όλο το ακυρώνω δια της βουλήσεως, και κυρίως, χάριτι θεία, αγαπημένο μου...

Ευτυχώς στην όλη οικογένεια μετά τη μαμά, άλλος δεν κάπνιζε.

Ήταν πιο εύκολος ο μικρός μου αγώνας.

Αργότερα δούλεψα.

Τους συναδέλφους στη δουλειά, ευγενικά τους ανεχόμουν, παρά τα διχασμένα μου συναισθήματα.

Η διάσταση ανάμεσα στο δέον γενέσθαι και στο άθλιο γίγνεσθαι, ενίοτε μου δημιουργούσε μια σύγχυση. 
Δεν είχα διανοηθεί ότι ήταν δυνατόν να ζητήσω από φίλο και από συνάδελφο να μην καπνίζει μπροστά μου.

Το θεωρούσα αγριαίνουσα συμπεριφορά και δεν ήθελα- α πα πα, καλύτερα να πεθάνω παρά να σταμπαριστώ στη συνείδησή τους, σαν φασιστόμουτρο που δίωκε τις μικρές απολαύσεις των άλλων...

Ούτε και όταν ήμουν έγκυος, διανοήθηκα από συναδέλφους στο χώρο της εργασίας, να παρακαλέσω την αποφυγή του καπνίσματος.

Καπνίζαν αναίσθητα - τα γομάρια- εγώ, η ντροπαλή κόρη, έβγαινα έξω στο κρύο-η γκαστρωμένη- και αυτοί μεσ'στα γραφεία, ζεστοί και ήσυχοι απολαμβάνανε τα φουγάρα τους...

Τέτοια υπομονή, η χαζή η δικιά σου...

(Μερικές φορές η πολλή δημοκρατία, για τριφασική βλακεία μου φαίνεται...)
....................................................................................

Εντέλει οι άνθρωποι είμαστε τέτοιοι δαίμονες άφατης έπαρσης, τέτοια κτήνη εγωκεντρισμού απερίγραπτα, που μονάχα αν υποστούμε δυσάρεστη εμπειρία στο πετσί μας, υπάρχει ελπίδα μικρή πως κάπως θα καταλάβουμε...
Γι αυτό ο Κύριος επιτρέπει τις ασθένειες, τα γεράματα, τις φτώχειες, τους διάφορους πειρασμούς και τις προδοσίες ώστε κάπως να συνερχόμαστε και να ξεκαβαλικεύουμε απ'τα μεγάλα καλάμια...
................................................................
Ας επανέλθω στο θέμα της καταπίεσής μου από τα τσιγάρα των συναδέλφων, ωστόσο.
Αφού επί χρόνια ανέχτηκα και ανέχτηκα και με ευγενικούς και πλάγιους τρόπους διαμαρτυρήθηκα, σε κάποια φάση, αποφάσισα πως έφτασε η ώρα για ριζοσπαστικότερες λύσεις.

-Εντάξει, λοιπόν!αγρίεψα. 
Αφού επιμένετε να ανασαίνω το δικό σας καπνό- θέλω δε θέλω- θα σας επιβάλω και γω να ανασάνετε το δικό μου καπνό- θέλετε δε θέλετε- να δούμε αν θα σας αρέσει, σκέφτηκα.

-Και τι έκανες, Σαλογραία, καλή μου;
-Απλά πράγματα.

Πήρα ένα θυμιατό στη δουλειά, σπίρτα και καρβουνάκιααα!

Και σβἐλτα, την ώρα που οι άλλοι άναβαν το τσιγάρο τους, άναψα εγώ το καρβουνό μου!

Και έριξα πάνω στο αναμμένο καρβουνάκι μου, υπέροχο αγιορείτικο θυμίαμα!

Και ευωδίασε ο τόπος!

Α! Τι θεία εικόνα και έμπνευση ήτο εκείνη!

Ω! Έπρεπε, ω λατρεμένο μου, να ήσουν σε κάποια άκρη να έβλεπες!

Τέτοιο χαμό στο ίσωμα, δεν τον φανταζόμουν, αλήθεια στο λέω!

Κυρίες συναδέλφισσες, καλοντυμένες και καθωσπρέπει, ξαφνικά αφηνίασαν, και άρχισαν λες και τις καταδίωκε δράκουλας να φεύγουν κατά την έξοδο του γραφείου, φωνάζοντας με στριγκλιές υστερίας:

-Σβήστοοοοο! 
-Δεν αντέχουμε το λιβάνιιιι! 
-Να ξεράσω μου έρχεται! 
-Θα λιποθυμήσωωωω!
-Δεν μπορώ να ανασάνω! 
-Σβήστοοοο!
-Σβήστο σου λέμεεεε!

-Αχάααα! 
ΕΣΕΙΣ το δικό μου ΘΥΜΙΑΜΑ, ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΛΕΦΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΞΑΤΕ, τρελοπουλακίδες μου!

Εγώ τον καπνό του τσιγάρου ΣΑΣ, πρέπει ΧΡΟΝΙΑ , με βουλωμένο στόμα να το ανέχομαι έ;

Εμ δε σφάξανε!

-Εφόσον συνεχίζετε να ανάβετε τα τσιγάρα σας σε ώρα εργασίας, εγώ θα φέρνω τα λιβανιστήρια μου και θα καίω τα λιβάνια μου!

ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΕΞΕΙ!

δήλωσα με βλέμμα Νικηταρά του Τουρκοφάγου.

Με κοίταξαν, οι καπνιστές παραλογιασμένοι.

Πανικόβλητοι.

Τέτοια ρουά ματ κίνηση δεν την είχαν διαβάσει ούτε σε μυθιστόρημα.

Ούτε και γω την είχα διαβάσει.

Με ξέρανε πλακατζού αλλά...τώρα...

Άραγε σάλταρα άξαφνα- απ'το πολύ το θυμίαμα- ή έκανα αστείο κακόγουστο;

Η Σαλογραία απτόητη.
-Γιούργιαααα!
-Ζήτωσαν τα θυμιατά, οι νικοτίνες ερρέτωσαν! 

Ξανάφερα τα θυμιατά και την επόμενη μέρα, και την παράλλη...

Μόλις ανάβανε τα τσιγάρα, άναβα εγώ το θυμίαμα.

ΧΑΜΟΣ!!!

Και οι σκηνές με τα ουρλιαχτά, τις υστερίες, τις απειλές επαναλαμβάνονταν και οι αγαπημένοι συνάδελφοι, άντρες, γυναίκες, βγαίνανε τρέχοντας απ'την αίθουσα, προκειμένου να ανασάνουν αέρα δίχως λιβάνι.

Τι γέλια Παναγία μου, έκανα! Αξέχαστα θα μου μείνουνε! 

Μέχρι που την τρίτη μέρα μπήκε ο διευθυντής, με ύφος μούμιας αγέλαστος.

-Κυρία Σαχλαμαροπούλου (το επίθετο σε ελεύθερη μετάφραση ντε...)

ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ ΜΕ ΤΟ ΘΥΜΙΑΜΑ ΠΑΡΑΤΡΑΒΗΞΕ!

Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονταν.
Εκείνο το παγωμένο μάτι, η φωνή, το υφάκι του Διευθυντή, ό λ α τα έλεγε.

Δεν το ξανάφερα το θυμίαμα.
Με πόνο ψυχής δεν το ξανάφερα.

Οι συνάδελφοι όμως, τότε, κάτι κατάλαβαν.
Κάποια ευαισθητοποίηση έλαβε χώραν.

Μετά άρχισαν να ρωτούν αν μπορούν να ανάψουν τσιγάρο, να βγαίνουν στο διάδρομο όταν αποφάσιζαν να φουμάρουνε.

Τους έκανα και γω παρέα στο διάδρομο( συμπάθειες ήταν αυτές κατά τα άλλα) ως ακούσια καπνίστρια, για να μη νιώθουνε μόνοι.

Αυτό ήταν το στόρυ. 
Και το ανέφερα με αφορμή το αυριανό νέο ξεκίνημα, που εγκαινιάζει η κυβέρνηση.

Δεν μπορείς να φανταστείς τι χαρά έχω λατρεμένο μου, που από αύριο,
ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ, 
δεν θα ξαναχρειαστεί με τα θυμιατά μου
να τους απειλήσω εκ νέου!

Υπάρχει Θεός, δεν θα κουραστώ να το λέω, και ό λ ε ς οι προσευχές μου, ακούγονται!

Προσευχήσου και συ, λατρεμένο μου να το κόψεις το κάπνισμα.

Αν το ζητήσεις με θέρμη από τον Κύριο, Εκείνος θα σε βοηθήσει...

Δεν τη βαρέθηκες τόσα χρόνια αυτή τη γελοία, την κίνηση;

Ήρθε η ώρα για μια νέα αρχή, για ένα νέο τρόπο ζωής, για μια νέα συνήθεια...

Στο κάτω κάτω όσοι κόβουνε το τσιγάρο είναι και ερωτικότεροι...

Νομίζω πως σ'ενδιαφέρει...

Ευανθία η Σαλογραία
.................................................

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Εσύ, πώς εκφράζεις στον απέναντι, την αγάπη σου; (επανάληψη)


perierga.gr - 15+1 εικόνες που θα σας δροσίσουν!

Επανάληψη από το http://salograia.blogspot.gr/2012/07/blog-post_24.html


.......................................................................................
......................................................................................
Στο μπλογκ του Τρελογιάννη "ψάρεψα" τη δροσερή εικόνα,
απ' τον καύσωνα των
άνυδρων ανθρώπινων σχέσεων, ω  ταλαιπωρημένο μου.

Και σκέφτηκα ντροπαλά να σε ρωτήσω:

-Εσύ πώς την εκφράζεις στον απέναντι την αγάπη σου;
-Κάνεις το πρώτο βήμα, ή όχι;
-Μετράς τα βήματα του άλλου, ή όχι;
-Ανταποδίδεις ή όχι της αγάπης
το αναζωογονητικό χάδι- κύμα, ή αν πλησιάσει λίγο αδέξια, λίγο κοντύτερα
τον ξυλιάζεις με μια οξεία σαν κοφτερό χαλίκι, φωνή:

-Πρόσεχε, ρε στραβάδι, με ξενύχιασες!

Ευανθία η Σαλογραία

.......................................................................................
........................................................................................




Τουρκικές ταινίες, σίριαλ και Survivor : Μέσα πολιτιστικής διπλωματίας ή προπαγάνδας

Αποτέλεσμα εικόνας για τουρκικα σηριαλ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ
Του Μιχάλη Διακαντώνη*

H Πολιτιστική Διπλωματία αποτελεί ένα πεδίο άσκησης πολιτικής που στοχεύει στη δημιουργία, ανάπτυξη και προβολή των πολιτισμικών στοιχείων μιας χώρας στο εξωτερικό.

Η ιστορία, η γλώσσα, τα έθιμα, οι παραδόσεις και τα πάσης φύσεως καλλιτεχνικά επιτεύγματα ενός λαού, προβάλλονται με σκοπό όχι μόνο να δημιουργήσουν μια θετική και ελκυστική εικόνα για την εκάστοτε χώρα, αλλά και για να λειτουργήσουν ως ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ κρατών που διαθέτουν διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, αμβλύνοντας έτσι, ιστορικές, θρησκευτικές ή άλλες διαφορές που μπορεί να υπάρχουν μεταξύ τους.


Τι συμβαίνει, όμως, στην περίπτωση που η πολιτιστική διπλωματία μιας χώρας λειτουργεί ως ένα μέσο άσκησης πολιτικής προπαγάνδας, τόσο έναντι άλλων κρατών όσο και έναντι των πολιτών της ίδιας της χώρας που δημιουργεί αυτά τα πολιτιστικά προϊόντα; 

Η περίπτωση της Τουρκίας είναι παραπάνω από χαρακτηριστική. Η γείτονα χώρα έχει πλέον ειδικευτεί στην παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών, τηλεοπτικών σειρών και εσχάτως τηλεπαιχνιδιών που τυγχάνουν διεθνούς προβολής. Και αν δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό στην δημιουργία πολιτιστικών προϊόντων που γεννούν προφανή οικονομικά οφέλη (μέσω της διάθεσής τους στο εξωτερικό, της αύξησης του τουρισμού και της παρεπόμενης ζήτησης που προκαλούν για τα τουρκικά προϊόντα), δημιουργείται πρόβλημα όταν διαστρεβλώνουν ιστορικά γεγονότα με σκοπό να προωθήσουν τις μακροχρόνιες στοχεύσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Τουρκικά Σήριαλ και Ελλάδα

Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η προβολή τουρκικών τηλεοπτικών σειρών άνθησε όχι τόσο λόγω της καλλιτεχνικής τους αξίας (αν και είναι αλήθεια ότι αρκετές από αυτές υπερτερούν ποιοτικά των εγχώριων παραγωγών) όσο κυρίως του πολύ μικρότερου κόστους τους, καθώς η αγορά ενός τουρκικού επεισοδίου φθάνει περίπου στο 1/10 της παραγωγής ενός ελληνικού. 

Οι Τούρκοι παραγωγοί εκμεταλλεύονται τις οικονομίες κλίμακας που προκύπτουν απ’ το γεγονός ότι οι σειρές αυτές απευθύνονται όχι μόνο στα σχεδόν 80 εκατομμύρια του τουρκικού πληθυσμού, αλλά και σε άλλες χώρες όπου διαβιούν τουρκόφωνοι πληθυσμοί, καθώς και στα κράτη της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων.

 Στις σειρές αυτές, γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί η εικόνα μιας Τουρκίας που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απ’ τον σύγχρονο δυτικό κόσμο. Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι περισσότεροι πρωταγωνιστές έχουν εξωτερικά χαρακτηριστικά που δεν συνάδουν με αυτά της τουρκικής φυλής, ενδύονται με τον δυτικό τρόπο, ενώ οι γυναίκες είναι χειραφετημένες και υιοθετούν «δυτικές» στάσεις και συμπεριφορές. 

Και αν αυτή η ωραιοποίηση της τουρκικής καθημερινότητας, που στην πραγματικότητα συχνά χαρακτηρίζεται απ’ τον θρησκευτικό συντηρητισμό, την ενδοοικογενειακή βία και την υποβάθμιση της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, μπορεί να μην ενοχλεί κάποιους, τα πράγματα αλλάζουν όταν υπεισέρχεται κανείς σε ιστορικά  ζητήματα που αφορούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο τηλεοπτικός «θρίαμβος» του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, ο στρατός του οποίου προέβη σε ωμές βιαιότητες κατά την κατάκτηση της Ρόδου και την πολιορκία της Κέρκυρας, ενώ παράλληλα ασκούσε τον εξισλαμισμό και το παιδομάζωμα  στην ελληνική επικράτεια, είναι ευρέως γνωστός[1]. 

Λιγότερο γνωστές είναι όμως άλλες τηλεοπτικές σειρές, όπως το “Kursum Yarasi” που προβαλλόταν για ένα χρόνο στην Τουρκία με υψηλή τηλεθέαση και δείχνει έναν τούρκο μασκοφόρο ήρωα –εν είδει «Ζορό»- να ντροπιάζει τους Έλληνες «κατακτητές» στη Σμύρνη το 1920, νικώντας μόνος του ολόκληρο το ελληνικό στράτευμα. 

Επιπλέον, οι Ρωμιοί χριστιανοί εμφανίζονται να αναπτύσσουν αντιστασιακό κίνημα κατά των «εισβολέων» Ελλήνων!

Σε μια άλλη τουρκική σειρά, το “Kirik Kanatlar”, μετά την ήττα των Ελλήνων στην Μικρασία και τη συμφωνία ανταλλαγής των πληθυσμών, οι Τούρκοι εμφανίζονται να θρηνούν για τον αποχωρισμό απ’ τους Έλληνες γείτονές τους.

 Την ίδια στιγμή, ο τουρκικός στρατός όχι μόνο μεταφέρει με μεγάλη ευγένεια τα υπάρχοντα των Ελλήνων, αλλά έχει στήσει και ένα μεγάλο πάγκο στην προκυμαία για να προσφέρει τρόφιμα και ποτά, ώστε να γίνει ευχάριστο το ταξίδι της «επιστροφής» τους (εδώ ο σκηνοθέτης ξεπέρασε κατά πολύ το ρεπουσιανό δόγμα του «συνωστισμού»).[2]

Η πιο πρόσφατη εκδοχή του ιστορικού αναθεωρητισμού που επιχειρεί η Τουρκία γίνεται μέσω της σειράς “Payitaht Abdulhamid”, η οποία και εξιστορεί τη ζωή του τελευταίου –επί της ουσίας- Οθωμανού σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ του Δεύτερου. 

Ο Χαμίτ Β’, υπήρξε ένας πανισλαμιστής ηγέτης που σφαγίασε εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιους και Ασσύριους, αλλά στη σειρά εμφανίζεται ως θύμα δολοπλοκιών των Νεότουρκων, των Εβραίων, των Ελλήνων και λοιπών ξένων δυνάμεων. 

O Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε μάλιστα ότι: «Παρόμοιες σκευωρίες λαμβάνουν χώρα και σήμερα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Η Δύση κάνει τα ίδια και σε εμάς. Μόνο η εποχή και οι πρωταγωνιστές είναι διαφορετικοί», ενώ σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν στα τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, η τουρκική προεδρία έχει ζητήσει απ’ την παραγωγή να βάλει στο στόμα του τηλεοπτικού σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β’ και φράσεις που χρησιμοποιεί ο ίδιος ο Ερντογάν[3].

 Προπαγάνδα αλά Χόλιγουντ

Η τουρκική επινοητικότητα δεν εξαντλείται όμως στις εγχώριες και εξαγόμενες τηλεοπτικές σειρές – οι οποίες, σημειωτέον, προβάλλονται στην Ελλάδα υποχρεωτικά χωρίς μεταγλώτισση κατόπιν συμφωνίας με τις τουρκικές εταιρείες παραγωγής- αλλά επεκτείνεται και στον κινηματογράφο. 

Το 2012 βγήκε στις σκοτεινές αίθουσες, η ταινία “Fetih 1453” με θέμα την Άλωση της Κωνσταντινούπουλης, αποτελώντας την πιο ακριβή παραγωγή έως τότε στην ιστορία του τουρκικού σινεμά, με γυρίσματα που διήρκεσαν περίπου τρία έτη. Η αναφορά στην μεγαλοπρέπεια των Τούρκων κατακτητών δεν συνοδεύτηκε φυσικά απ’ την παρουσίαση των σφαγών και των λεηλασιών που διέπραξαν μετά την Άλωση.

Ένα άλλο φιλμ που χρησιμοποιήθηκε για την «ωραιοποίηση» της ιστορικής πραγματικότητας ήταν το “The Water Diviner” που διαδραματίζεται μετά τη μάχη της Καλλίπολης και αποτελεί μάλιστα το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αυστραλού οσκαρικού ηθοποιού Ράσελ Κρόουελ

Η τουρκική προπαγάνδα μετακόμισε προσφάτως και στο Χόλιγουντ, μέσω της ταινίας ο «Οθωμανός Υπολοχαγός» (The Ottoman Lieutenant), όπου με αφορμή μια ερωτική ιστορία γύρω στα 1915, η σφαγή των Αρμενίων εμφανίζεται ως ένα «ατυχές» γεγονός. 

Οι πρωταγωνιστές είναι ιδιαίτερα γνωστοί (Τζος Χαρτνέτ και ο οσκαρικός Sir Μπεν Κίνγκσλεϊ), ενώ η ταινία έχει χρηματοδοτηθεί από Τούρκους παραγωγούς που βρίσκονται κοντά στο περιβάλλον Ερντογάν με σκοπό να δοθεί μία απάντηση στο αμερικανικό φιλμ «Η υπόσχεση» (“The Promise”) που ανέδειξε το ζήτημα της Γενοκτονίας των Αρμενίων. 

Η Τουρκία διαθέτει προσβάσεις και στην Ένωση Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ ώστε να προτείνει μελλοντικά τουρκικές ταινίες στις υποψηφιότητες για Όσκαρ, ενώ προωθεί συστηματικά την κινηματογραφική βιομηχανία, βάσει θέσπισης νόμου με την οποία το κράτος καλύπτει το 25% του συνολικού κόστους παραγωγής όλων των εγχωρίως γυρισμένων ταινιών.[4]

 Το όχι και τόσο αθώο» Survivor

Το reality επιβίωσης Survivor που προβάλλεται τους τελευταίους μήνες στην ελληνική τηλεόραση είναι ως γνωστόν τουρκική παραγωγή. Η εκπομπή αυτή έχει σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ τηλεθέασης, με το μέσο όρο να φθάνει περίπου στο 45%, ενώ υπήρξε βραδιά που η τηλεθέαση άγγιξε το 81%, ποσοστό που αντιστοιχεί σε πάνω από 2.700.000 ‘Ελληνες τηλεθεατές[5].Προφανώς δεν έχουμε σκοπό να ψέξουμε το τηλεοπτικό κοινό για τις επιλογές του, οφείλουμε όμως να προσέξουμε το «διάβολο» που συχνά κρύβεται στις λεπτομέρειες. 

Πιο συγκεκριμένα:
 –       Ένα απ’ τα έπαθλα των αγωνισμάτων για τις αντίπαλες ομάδες, είναι το φαγητό. Ο Τούρκος παραγωγός φρόντισε «έξυπνα» για την απονομή του επάθλου, να προσκαλέσει στο παιχνίδι έναν διάσημο Τούρκο σεφ, ο οποίος τάϊσε
–με ολίγον περιπαικτικό τρόπο και μπλαζέ ύφος- τους Έλληνες παίκτες στο στόμα με τα ίδια του τα χέρια[6].

 Προσέξτε τον ευρύτερο συμβολισμό…Οι «πεινασμένοι» Έλληνες (λόγω οικονομικής κρίσης) περιμένουν φαγητό ως μάννα εξ ουρανού απ’ τους Τούρκους. Και αν μας θεωρειτε υπερβολικούς, το πράγμα έχει και συνέχεια…

 –       Ο Τούρκος παραγωγός, μερίμνησε επίσης, να διοργανωθεί μια «μάχη»  ανάμεσα στην ομάδα που πρωταγωνιστεί στο τουρκικό Survivor και στην αντίστοιχη ελληνική. 

Παρά τις υποψίες ότι η τουρκική ομάδα  είχε προετοιμαστεί ειδικά για αυτήν τη διαδικασία, αυτό που θα κρατήσουμε πέραν των προκλητικών πανηγυρισμών των Τούρκων για την τελική τους επικράτηση (κάτι που μάλλον θα έκαναν και οι Έλληνες αν κέρδιζαν) είναι ότι η «μονομαχία» αυτή δόθηκε σε μια εποχή όπου υπάρχει υψηλή ένταση στα ελληνοτουρκικά ζητήματα και συνεπώς η ήττα ακόμη και σ’ένα τηλεπαιχνίδι με μαζική τηλεθέαση προκαλεί αισθήματα μειονεξίας -καλώς ή κακώς- σε μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού. 

Επιπλέον, σε μια προσπάθεια το γεγονός να προβληθεί ως μια ενέργεια που έγινε με σκοπό να έρθουν οι δύο λαοί κοντά, ακολούθησε κοινό τραπέζι με την συνοδεία τραγουδιού και χορού.

Το αξιοπερίεργο, όμως, είναι ότι το μουσικό πρόγραμμα ανέλαβε ο «Φαίδων», ένας Τούρκος τραγουδιστής της Πόλης, ο οποίος έχει λατρεία για τον σφαγέα των Ελλήνων Κεμάλ Ατατούρκ (τον έχει κάνει και τατουάζ) ενώ στο παρελθόν είχε φιλήσει το χέρι του έτερου «ευεργέτη» των Ελληνο-Κυπρίων, Ραούφ Ντεκτάς[7]! 

Και ακόμη δεν τελειώσαμε…

–       Ο Τούρκος παραγωγός του ελληνικού Survivor, εν ονόματι, Acun Ilicali, που διετείνετο ότι διοργάνωσε την «μάχη» Ελλήνων-Τούρκων για να προωθήσει την ελληνοτουρκική φιλία, φρόντισε την 19η Μαϊου, Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία κατά των Ποντίων, να ανεβάσει στον λογαριασμό του στο Twitter την εξής ανάρτηση, συνοδευόμενη απ’ την φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ: «19 Μαΐου. Ας γιορτάσουμε την Ημέρα Ατατούρκ Νεολαίας και Άθλησης. Θυμάμαι πάντα τον μεγάλο μας ηγέτη Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ με αγάπη και σεβασμό»[8]. 

Και όλα αυτά, όντας παραγωγός σε μια εκμπομπή της ελληνικής τηλεόρασης, όπου ο παρουσιαστής της είναι Ποντιακής καταγωγής! Τα συμπεράσματα δικά σας…

Σε μια εποχή, όπου η Τουρκία όχι μόνο συνεχίζει αλλά και εντείνει τον αναθεωρητισμό της έναντι της Ελλάδας (μην ξεχνάμε τους λόγους του Ερντογάν για την ανάγκη επανεξέτασης της Συνθήκης της Λωζάνης και για «τα σύνορα της καρδιά μας»[9]), αμφισβητεί περίπου 150 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες[10] και προβαίνει σε μαζικές παραβιάσεις των θαλασσίων και εναερίων συνόρων της χώρας μας, οφείλουμε να είμαστε ως λαός και ως πολιτεία πιο υποψιασμένοι. 

Οι εποχές της θεωρητικής ελληνοτουρκικής προσέγγισης μέσα απ’ το συρτάκι και τις κουμπαριές έχει πλέον παρέλθει και η διπλωματία της γείτονος είναι πλέον πολυεπίπεδη και υβριδική (προκλητικές επίσημες δηλώσεις, παραβιάσεις συνόρων, «ύπουλη» μεταναστευτική πολιτική, υποστήριξη ανθελληνικών μεγαλοϊδεατισμών στα Βαλκάνια). 

Η αβλεψία σε ζητήματα πολιτικής επικοινωνίας, πολιτισμικής διπλωματίας και κατ’ επέκταση προπαγάνδας, θα πληρωθεί στο μέλλον πολύ ακριβότερα απ’ ότι μια ήττα στο Survivor…

Ο Μιχάλης Διακαντώνης είναι οικονομολόγος και διεθνολόγος, συντονιστής έρευνας στο Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (Πάντειο Πανεπιστήμιο).

πηγή: [1] http://eranistis.net/wordpress/2013/03/20/%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%8A%CE%BC%CE%AC%CE%BD-%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%80/ [2] http://nikosxeiladakis.gr/%CF%80%CF%89%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%80-2/ [3] http://www.ethnos.gr/klik/arthro/sirial_othomanikis_propagandas_se_skinothesia_erntogan-65143348/ [4] http://www.ethnos.gr/diethni/arthro/salos_gia_tin_tourkiki_propaganda_made_in_hollywood-65092332/ http://www.ethnos.gr/klik/arthro/sirial_othomanikis_propagandas_se_skinothesia_erntogan-65143348/ [5] http://www.sport24.gr/media/survivor-to-parti-enwshs-kai-ta-tragoudia-eferan-neo-rekor-thletheashs.4641485.html [6] http://www.topontiki.gr/article/219909/survivor-o-toyrkos-chef-toys-taise-sto-stoma-video [7] http://www.zougla.gr/parapolitiki/article/o-romios-to-xirofilima-o-xasapis-ke-to-survivor [8] http://www.zappit.gr/enimerosi/proklitiki-anartisi-tou-tourkou-paragogou-tou-survivor-acun-ilicali/1312707 [9] http://www.kathimerini.gr/882975/article/epikairothta/kosmos/erntogan-alla-einai-ta-fysika-synora-kai-alla-ta-synora-ths-kardias-mas [10] Μηνάγιας, Χρήστος, Απόρρητος Φάκελος Τουρκία-Η Εθνική Στρατηγική της Τουρκίας, σελ. 243-267, 2014, Εκδόσεις Κάδμος.

Πηγή:  http://mignatiou.com/2017/06/tourkikes-tenies-sirial-ke-survivor-mesa-politistikis-diplomatias-i-propagandas/
πηγή: https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=2219854782932057061#editor/target=post;postID=673838323847491731
.........................................................................................................
.........................................................................................................


Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Ξέχασα μικρή εισαγωγή για το τουρκοβίντεο - Έρευνα: Η πρωτοφανής «εισβολή» τουρκικών και οθωμανικών προτύπων μέσα από την τηλεόραση - Τι λένε οι ΝΥΤ



Ξέχασα να σου εξηγήσω. λατρεμένο μου, 
ότι το άνω ευρισκόμενο βίντεο
είναι απόσπασμα από το πολυθρύλητο και πανάκριβο τουρκοσίριαλ με τίτλο " Σουβλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής" 
Στη αρχή του βίντεου, βλέπουμε τον Τζιχανγκίρ, ένα κάπως ανάπηρο, πλην φιλόσοφο και ποιητή  γιο τού Σουλτάνου, να διαισθάνεται ότι ο πατέρας τους, θα δολοφονήσει τον πρωτότοκο γιο, και λατρεμένο αδελφό του Τζιχανγκίρ,  τον πανάξιο Μουσταφά. 

Ο Τζιχανγκίρ, υπεραγαπούσε το Μουσταφά, διότι ο Μουσταφάς, ήταν παιδί-αστέρι και ο νόμιμος διάδοχος του Σουβλειμάν, από την πρώτη του γυναίκα την Γκιουλμπαχάρ. Επειδή λοιπόν θα δολοφονηθεί ο Μουσταφάς, απομακρύνεται με τρόπο ο Τζιχανγκίρ. 

Εκείνος διαισθάνεται το φονικό και αρουλιέται, που έλεγε η συχωρμένη η μανούλα μου,  κοινώς αρχίζει τα σπαραχτικά ουρλιαχτά, μέσα στην αγκαλιά του άλλου αδερφού του, που ήτανε μιλημένος για το αποτρόπαιο φονικό.

Ο Μουσταφάς  έχει πέσει θύμα πολυχρόνιας και ύπουλης συκοφαντίας, από τη μεριά της Χιουρέμ, της δεύτερης ευνοούμενης και πολυαγαπημένης συζύγου του Σουβλειμάν. Η Χιουρέμ φιλοδοξεί να ξεπαστρέψει το Μουσταφά, για να προωθήσει στο θρόνο τα δικά της παιδιά και βέβαια το καταφέρνει. 

Στη συνέχεια του βίντεου, βλέπουμε  τον υπέροχο Μουσταφά, ντυμένο στα λευκά, σύμβολο της αθωότητάς του, να μπαίνει ( αφού παραδώσει τα όπλα του) στη σκηνή του πατέρα του, ΣουβλεΪμάν, ο οποίος τον περιμένει ντυμένος στα κατάμαυρα, ίδιος ο ανελέητος Χάρος. 

Ο έρημος ο Μουσταφάς, δεν το πολυπίστευε ότι ο αγαπημένος του πατέρας Σουβλεϊμάν τον είχε για ξεπάστρεμα, παρότι πολλοί του το λεγαν. 
Αυτός όμως, ήτο μπίτι μπρόκολο, κοινώς βετζετάμπλ. 
Δεν τους πίστευε, επειδή είχε την καλωσύνη, μέσα του.
Μπήκε λοιπόν, ο Μουσταφάς, άοπλος στο στόμα του Μαύρου Χασάπη, και εξοντώθηκε από τους κουκουλοφόρους μπράβους του Σουλτάνου, που τον έπνιξαν με το σκοινί, διότι ως...γαλαζοαίματος, που ήτο, δεν επιτρεπόταν να χύσουν  με κοψολαίμιασμα  το αίμα του.
Αντιστάθηκε ο έρμος ο Μουσταφάς μέχρι το τέλος αλλά...πώς να γλυτώσει από τόσα λυσσαλέα μασκοφόρα  τσακάλια που του την έπεσαν; 

Διαισθάνθηκε το φόνο του η μάνα του η Γκιουλμπαχάρ η οποία διαισθάνθηκε και το φόνο του μικρου της εγγονού, του γιου του Μουσταφά, βλέποντας ένα νεκρό περιστέρι.  

Δηλαδή, ευλαβικέ μου αναγνώστη, για να σε ενημερώσω, δεν φάγανε μόνο τον παιδαρά  Μουσταφά, οι διαόλοι, φάγανε και το μικρό του αθώο, γλυκό παιδάκι για να μην μεγαλώσει και κακέψει και πάρει εκδίκηση για το άδικο ξεπάστρεμα του γενναίου πατρός του. 

Στη συνέχεια και αφού σκοτώσανε δια πνιγμού, το Μουσταφά, ο Σουβλειμάν, ο πατέρας του, δείχνει να καταλαβαίνει τι έκανε, παίρνει το πτώμα στην αγκαλιά και αρχίζει να το κανακεύει με σπαραχτικό πόνο, φωνάζοντας απεγνωσμένα το όνομα του.

 Πλην...το κακό έγινε και ο Μουσταφάς κοίταγε πια, τα ραδίκια ανάποδα, έχοντας λάβει άδοξον τέλος. 
Ευανθία η Σαλογραία
..............................................................................................................................................................................................................................................................
Ενα ζήτημα που αφορά άμεσα την Ελλάδα έθιξαν οι Νew York Times λίγο πριν την "αυτοκρατορική" επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Ρ.Τ.Ερντογάν στις ΗΠΑ: Αυτό της τουρκικής πολιτικής-πολιτισμικής διείσδυσης μέσω των τηλεοπτικών σίριαλ και των κινηματογραφικών ταινιών που αποθεώνουν την οθωμανική αυτοκρατορία και το ισλαμικό μεγαλείο.
Μόνο στην Ελλάδα, όπως εντόπισε σχετική έρευνα του pronews.gr, τα τελευταία χρόνια έχουν προβληθεί 9.500, περίπου, επεισόδια τουρκικών σίριαλ που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προωθούν την τουρκική "κουλτούρα" όταν δεν προωθούν απ'ευθείας την ισλαμική-οθωμανική κουλτούρα, όπως ο "Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής".
Συνολικά έχουν προβληθεί 101 τουρκικά σίριαλ στην Ελλάδα πολλά από τα οποία σε καθημερινή βάση και με συνεχείς επαναλήψεις. Γιατί; Γιατί είναι φθηνά στην αγορά τους. 
Αλλά πετυχαίνουν τον στόχο τους: Την προώθηση των τουρκικών προτύπων ζωής.
Γιατί είναι φθηνά; Πρώτον γιατί το κόστος παραγωγής τους είναι χαμηλό και δεύτερον γιατί υπάρχει ουσιαστική στήριξη, υλική και πολιτική από την τουρκική κυβέρνηση.
Οι τουρκικές παραγωγές Μοιράζονται σε 100 κράτη και αποφέρουν 300 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο στη Τουρκία.
Φυσικά από οικονομικής άποψης είναι πραγματικά "σταγόνα στον ωκεανό" μπροστά στα 913 δισ. ευρώ του τουρκικού ΑΕΠ, αλλά σε επίπεδο επικοινωνίας των τουρκικών πολιτικών, ιστορικών και κοινωνικών θέσεων, ο ρόλος τους είναι εξαιρετικά σημαντικός: Συνολικά, 1,5 δισ. τηλεθεατές και θεατές στον κινηματογράφο, μεταξύτων οποίων και 7,5 εκατομμύρια Ελληνες, γίνονται κοινωνοί του νεο-οθωμανικού μεγαλείου.
Και στο εσωτερικό της Τουρκίας, ο ρόλος των σίριαλ είναι τεράστιος: 5,5 ώρες την ημέρες διαθέτουν οι Τούρκοι για να απολαμβάνουν την "Made by Erdogan" τουρκική-ισλαμική "αλήθεια".
Μπορεί οι ξένοι να απολαμβάνουν "ακίνδυνα" τις ιστορικές "παπαριές" των νεο-οθωμανών με τον ακατανίκητο Σουλεϊμάν και τα χαρέμια του, αλλά το ερώτημα είναι πώς οι Ελληνες ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών, των οποίων δεν έχουμε καμία διάθεση να αμφισβητήσουμε την αγάπη τους προς την Ελλάδα, σπρώχνουν τέτοια τηλεοπτικά σκουπίδια προβολής του Ρ.Τ.Ερντογάν στη χώρα.
Ξεκινήσαμε με τα "Σύνορα της Αγάπης" το 2005 και σήμερα οι Ελληνες έχουν δώσει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια στους Τούρκους παραγωγούς και εκατομμύρια ώρες ελεύθερου χρόνου για να απολαμβάνουν το οθωμανικό μεγαλείο.
Κι αν σας φαίνονται πιθανόν "εθνοκεντρικά" και όχι αρκούντως "παγκοσμιοποιημένα" αυτά που αποκαλύπτουμε, διαβάστε τι λένε οι NYT εδώ και ίσως καταλάβετε τι σημαίνει "γκρί" προπαγάνδα "a la Turka".
πηγή: http://www.pronews.gr/lifestyle/tileorasi/605921_ereyna-i-protofanis-eisvoli-toyrkikon-kai-othomanikon-protypon-mesa-apo
..........................................................................................
...........................................................................................
Kαι ένα ενδιαφέρον βίντεο για τους Ούννους

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Όταν οι γυναίκες ενός λαού μάθουν να κατεβάζουν τα βρακιά τους με ευκολία...(επανάληψη)



 (επανάληψη της επανάληψης επειδή είναι καλοκαιράκι
και επειδή η επανάληψη τυγχάνει μανούλα μαθήσεως, αμέεε!)
............................................................................................
Όταν οι γυναίκες ενός λαού
μάθουν να κατεβάζουν με ευκολία τα βρακιά τους..

ενώπιον κάθε επίδοξου επιβήτορα
-από όπου αυτός και αν προέρχεται-
τότε..ω τότε- παπαί!
(σχετλιαστικό επιφώνημα, μαγουλοτράβηγμα...)

αυτό το έθνος, αυτόν το λαό,
τίποτε δεν μπορεί να τον σώσει...
θέλω να με πιστέψεις, αγαπημένο μου...

Ευανθία η Σαλογραία 

(κι αν πατήσεις με το "ποντίκι" στην υπογραφή
ως οξυπτέριον θα φτάσεις, εν ακαρεί,
στην παλαιότερη και  με ντροπαλό ύφος γραμμένη
ανάρτηση, περί παρθενορραφών και παρθενίας...)
.......................................................................................
.......................................................................................

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Διάχυση, ή αλλιώς: έχει στεγανά η ψυχή; (επανάληψη)


( Επανάληψη από το http://salograia.blogspot.gr/2009/10/blog-post_3964.html
.....................................................................................
.......................................................................................

Θέλω να μοιραστώ μαζί σου, περιστεράκι μου,

μια σχετικά πρόσφατη συνειδητοποίησή μου, αφότου διάβασα και κείνο το ενημερωτικό -πάνω στο νευρικό σύστημα και τις λειτουργίες τού εγκεφάλου- καλομεταφρασμένο βιβλίο με τίτλο <Συναισθηματική Νοημοσύνη> του Γκόλμαν, από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, που δεν έγινε αδίκως ευπώλητο σε πολλές γλώσσες του κόσμου...

-Γιατί άργησα τόσο πολύ να ξυπνήσω;

Εντάξει τώρα, μην τα ψάχνεις!

Είπαμε!

Πρέπει να βρεθεί κάποιος να μου εξηγήσει δυο πράγματα, και μέχρι να γίνει,

βασανίζομαι, σαν τυφλός που κάθε τόσο χτυπάει τα μούτρα του, σε αδιέξοδο τοίχο...

Εγωισμό το λένε, στην καλογερική ιδιόλεκτο.

Άκου, λοιπόν, αφέλεια που με έδερνε!

Φανταζόμουνα- λέει-ότι τα συναισθήματα, μέσα στην κάθε ψυχή ,ότι ΔΕΝ ανακατώνονται! Φανταζόμουνα ότι τα συναισθήματα είναι υλικά- ας υποθέσουμε αιθέρια έλαια μέσα σε
μπουκαλάκια μη αναμειγνυόμενα- που μπορούμε ευκολότατα να τα απομονώνουμε σε συρτάρια!

Π.χ. φανταζόμουνα ότι διέθετα ένα συρτάρι με άσχημη οσμή-συναίσθημα για κάτι παπάδες.
Ένα συρτάρι για τα συναισθήματα τα αναφερόμενα στον εξοργιστικό μου διευθυντή (κάποτε είχα έναν τέτοιο) σε χώρο εργασίας, άλλο συρτάρι για φιλενάδα με άθλια συμπεριφορά και, πάει λέγοντας.

Αυτό φανταζόμουν, και επί έτη πολλά, όποτε μου ερχόταν να βρίσω ή να μισήσω,ψιλοέβριζα ή και μισούσα με ελάχιστες τύψεις, ειδικά έναντι των υπολοίπων αγαπημένων προσώπων μου.

Δεν ένιωθα ότι μισώντας κάποιον άσχετο με αυτούς φαινομενικά, ότι αδικούσα με
κάποιο τρόπο βαθύτερο και μυστικό, τους πολυαγαπημένους μου.

-Πόσο χαζός μπορεί να είναι ο καημένος ο άνθρωπος; 
-Πολύ!
Προσωπικά, ήμουνα θεόχαζη, πάντως!

Έλεγα ας πούμε: τον άνδρα μου τον αγαπώ, αλλά εκείνος ο πατέρας του, μου δημιουργεί μια...δυσπεψία <διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;>(αξέχαστε Μητσοτάκη!)

Διαβάζοντας όμως τα σχετικά που ανέφερα στην αρχή, κατάλαβα άλλα!

Τι κατάλαβα- το βόιδι;

-Κατάλαβα ότι στεγανά συναισθηματικά δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν, τελεία και παύλα και το καλό που μου θέλω, να το αφομοιώσω δια παντός, δια να μην έχουμε ντράβαλα, όταν έρθει ο άγγελος του θανάτου να με παραλάβει και γω η κουρούνα, ακόμη -ως τότε- καθεύδω ως ο Ιωνάς υπό την κολοκύνθην-πόσο μου αρέσει η εικόνα!

Αυτή η συνειδητοποίηση με ξάφνιασε ευχάριστα και ευεργετικά και φρέναρε κάμποσο τη φόρα τής-δήθεν δίκαιης -οργής, προς κάποιους, που με παράσερνε στην κατηφόρα...

Όταν ξημέρωσε το ευλογημένο πλήρωμα χρόνου, κατάλαβα -με τη φώτιση του Κυρίου, και
σημαντική βοήθεια από εκλαικευμένα βιβλία νευροβιολογίας - ότι εν τέλει η ψυχή δεν διαθέτει ούτε ντουλάπια, ούτε συρτάρια, ούτε ντιβανοκασέλες!

Η ψυχή θα μπορούσε να μοιάζει σαν ένα μεγάλο δωμάτιο που οι τοίχοι του, τελειώνουν στο φραγμό των προσωπικών εμπειριών της.

Και τα συναισθήματα που έχω για τον κάθε γνωστό ή άγνωστο, θα μπορούσαν να μοιάζουν
σαν μπουκαλάκια με αρωματικές ουσίες που ελευθερώνω σε κείνο το χώρο...

Ας πούμε η αγάπη για τον άντρα μου, θα μπορούσε να μοιάζει με άρωμα κόκκινου
τριαντάφυλλου.

Η αγάπη για τα παιδιά, με αιθέρια έλαια γαρδένιας.

Η αγάπη για τους φίλους θα ήταν νότες γιασεμιού, η αγάπη για τους γονείς θα
αισθητοποιούνταν σαν άγγιγμα υάκινθου, η αγάπη για τους καλούς συνεργάτες σίγουρα ήταν λεπτή ευωδιά μενεξέδων.

Η αγάπη για το Θεό, με παρέπεμπε σε άρωμα νυχτολούλουδου.

Και το μίσος; 
Το ελαφρύ μίσος- χωρίς πολλά λιπαρά αλλά πάντως, μίσος-που ένιωθα για τον πεθερά;

Α! Η μυρωδιά του μίσους, όπου και αν αναφέρεται, είναι πάντοτε μία.

Κάτι σαν μυρωδιά από θειάφι καζανιών Κολάσεως(ναι, ναι, μη γελάς λατρεμένο μου) ή σαν βρόμα από αμπούλα που πετάνε κάποια μαθητούδια ζιζάνια προκειμένου να χάσουνε μάθημα.

Όταν, λοιπόν, τρέφω θετικά συναισθήματα, ο χώρος της ψυχής ευωδιάζει αρώματα!

Αν μισήσω όμως-έστω και έναν-και δεν έχει σημασία ο λόγος-τότε,είναι σαν να 
έσπασε στο χώρο,η δυσώδης αμπούλα.

Η κακοσμία, αυτόματα δ ι α χ έ ε τ α ι στο ό λ ο ν της ψυχής το δωμάτιο, ανακατώνεται με το άρωμα της αγάπης, που είχα προς τα παιδιά, προς τους γονείς, προς τους φίλους, προς το σύντροφο, και την χαρά της όσφρησης την καταστρέφει, διότι επηρεάζεται το τελικό τής οσμής αποτέλεσμα...

Το τελικό της αγάπης αποτέλεσμα.

Η αγάπη μολύνεται και καταντάει άτονη και λιγότερη.


Δεν μπορώ- το γνωρίζω τώρα με βάθος άλλης επίγνωσης-να τσακωθώ με έναν άνθρωπο άγνωστο έστω, στο δρόμο, και πηγαίνοντας στο σπίτι να αγκαλιάσω τους αγαπημένους μου, με την ίδια θέρμη και εγκαρδιότητα που θα το έκανα άν με τον συγκεκριμένο περαστικό, δεν ήμουν εξοργισμένη.

Άρα;

Άρα, την πιάνω τη νέα εικόνα που ξεπροβάλλει μπροστά μου.


Το κατάλαβα ότι δεν με συμφέρει πνευματικά, να μισώ ούτε έναν, ούτε καν ένα ζώο ή ένα αντικείμενο.
Στη Φιλοκαλία αναφέρεται από τον αββά τον Κασσιανό το Ρωμαίο. 

Αν μισώ- έστω και έναν άνθρωπο,για οποιοδήποτε λόγο, όσο σοβαρός και αν φαίνεται- με το μίσος, καταστρέφεται η δύναμη, η ομορφιά, το φως, η ζεστασιά της Αγάπης...

Κάθε φορά που ψυχραίνεται η εν Κυρίω Ιησού Χριστώ, Αγάπη, χάνεται η Ζωή απ' τον κόσμο.

Χάνεται η Ελπίδα της Σωτηρίας του.


Ευανθία η Σαλογραία