Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Ανακοίνωση: Χάθηκε ο Ψυχοσάββατος, ο ευρών αμειφθήσεται!



Ανακοίνωση:

Προχτές το πρωί 22-2-2017  στην άνω πόλη της Πάτρας...

χάθηκε απ' το κλουβί του ο περιστέρος μου, ο Ψυχοσάββατος

Τον ονόμασα έτσι διότι έσκασε η μυτόγκα του, απ'το αβγό,
το μεγάλο  Ψυχοσάββατο, πέρσι, πριν την Κυριακή της Πεντηκοστής.
Πρόκειται για ένα ολόλευκο μεγαλόσωμο περιστέρι αρσενικό, ενήλικο,
στα πρόθυρα της ρομαντικής σχέσης
με μια κάτασπρη τσαχπίνα  περιστέρα που τη λένε Ακυλίνα. 

Ο Ψυχοσάββατος, έχει στο λαιμό του μπροστά, ένα ανασηκωμένο λευκό πούπουλο σαν παπιγιόν.
Η φωνή του, όταν γλουγλουκίζει, φλερτάροντας την -προς το παρόν, δήθεν, αδιάφορη- Ακυλίνα, ακούγεται μπάσα, με μια υφή βελούδινη, μελωδική σχεδόν,  που δεν την διαθέτει το πάσα ένα περιστέρι. Σε αυτό κυρίως το σημείο νομίζω ότι εστιάζεται η ιδιαίτερη χάρη του.

Δυστυχώς, ο Ψυχοσάββατος δεν είχε λάβει επαρκή  μαθήματα πτήσης και φοβόταν-ο μπούφος- το πέταγμα.! Δεν ήξερε το καημένο μου -ίσως γιατί ήταν εξαιρετικά μεγαλόσωμο- πώς να κοντρολάρει τα φτερά του και όταν τον έσπρωχνες για να  πετάξει  από ψηλά, σχεδόν έκανε μια απότομη προσγείωση στο δάπεδο και κουτρουβαλιαζότανε- το μπουνταλοπεριστεράκι μου- νιώθοντας  ένα μάλλον ελαφρό, (επιθυμώ να υποθέτω), ψυχολογικό ξάφνιασμα, μετά  το οποίο, το παρηγορούσα, ταίζοντάς το, καθαρισμένους ηλιόσπορους που τους λάτρευε.

("Σκοτώνονται" όλα τα περιστέρια για καθαρισμένους  ηλιόσπορους, το γνωρίζεις.)

Αγνοώ  τις  συνθήκες υπό τις οποίες χάθηκε ο αγαπημένος μου Ψυχοσάββατος.

Έχω τάξει την έβδομη φανουρόπιτα (περιμένουν άλλες  έξι στη λίστα αναμονής) στον  Άγιο Φανούριο, κι ...αν δεν το άρπαξε το βράδυ κάποιο νυκτόβιο πτηνό, αν δεν το έπνιξε κεραμιδόγατος, σε περίπτωση που από το μπαλκόνι προσεδαφίστηκε άτσαλα στο χώμα
και αν-"τύχη αγαθή"- προσγειώθηκε αδέξια ξαφνιασμένο  σε κάποια άλλη βεράντα, παρακαλώ με δάκρυα στα μάτια (που λέει ο λόγος ), τον ευρόντα να με ενημερώσει.

Εννοείται ότι τον καλό άνθρωπο που θα μου το φέρει πίσω ζωντανό, θα τον ανταμείψω, (με χαρά και ευγνωμοσύνη), ένα ταψί γαλακτομπούρεκα με άρωμα λεμόνι, από το ζαχαροπλαστείο του Πλέγα στη Γούναρη. Εάν ο ευρών, προτιμάει, αντί για γαλακτομπούρικα,  πάστες σοκολάτας απ' Λοτσάρη, κανένα πρόβλημα!

Ευγνωμονούσα εκ των προτέρων...

Ευανθία η Σαλογραία

( Ας το σημειώσω κι αυτό, για σένα, ευγενικέ διαβάτη,
 που πρωτομπαίνεις στο εδώ σαλοκαφωδείον: 
αν πατήσεις επάνω στην υπογραφή, θα διαβάσεις την ανάρτηση με τίτλο: 
"Η μόνη ασφαλής πίεση επάνω στην ψυχή είναι εκείνη που...")

................................................................................
..................................................................................



.......................................................................................................
.......................................................................................................



Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος (1926- 22 Φεβ. 2017). Το «1922» στην ελληνική ιστορία και η απαγόρευση του κινηματογραφικού έργου του-(Ταινία)



Η Ελλάδα- κράτος λογοκρισίας και το «1922»,Θ. Μαλκίδης
Διαβάζοντας το «1984» του Τζορτζ Όργουελ μπορεί ένας πολίτης και ειδικότερα ένας Έλληνας πολίτης να κατανοήσει πως λειτουργεί ένα κράτος, το οποίο πέραν των άλλων, θέλει να ελέγξει ακόμη και την ιστορία.

Το 1922 και ότι αυτό συνεπάγεται για τη Γενοκτονία, τη καταστροφή της Σμύρνης, την προσφυγιά, αποτελεί μία σημαντική τομή στην νεώτερη ελληνική ιστορία. Είναι ίσως χειρότερη από την άλωση της Κωνσταντινούπολης, όπως έχει γραφεί, αφού κόπηκε η οικουμενική διάσταση του Ελληνισμού με την απώλεια ανθρώπων και τόπων της Ιωνίας, του Πόντου, της Καππαδοκίας, της Θράκης.

Η στάση του ελλαδικού κράτους έναντι αυτής της απώλειας αγγίζει το κράτος του Όργουελ, αφούκάθε αναφορά, κάθε δραστηριότητα, κάθε βιβλίο, κάθε κινηματογραφική ταινία απαγορεύτηκε, λογοκρίθηκε, αποσιωπήθηκε, ενώ ακόμη και προσφυγικοί σύλλογοι έκλεισαν ως επικίνδυνοι για το καθεστώς.

Η σύναψη συμφώνου φιλίας με την Τουρκία,
η πρόταση για Νόμπελ Ειρήνης στον δάσκαλο του Χίτλερ Μουσταφά Κεμάλ, η απόδοση της δήθεν οικίας του Κεμάλ στο τουρκικό δημόσιο, η τιμή στο μαυσωλείο του εμπρηστή της Σμύρνης Κεμάλ από πρωθυπουργούς και υπουργούς της Ελλάδας, η απαγόρευση ερευνών για τη Γενοκτονία (περίπτωση Πολυχρόνη Ενεπεκίδη), η απαγόρευση βιβλίων (περιπτώσεις Τατιάνας Γκρίτση -Μιλλέξ, Αλέξανδρου Διομήδη), η υπονόμευση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας, είναι μερικές από τις συνιστώσες της στάσης απαγόρευσης της μνήμης της καθ΄ημάς Ανατολής και της ολοκληρωτικής λογοκρισίας που επέβαλλε το ελλαδικό κράτος.
Μία κορυφαία στιγμή της πολιτικής αυτής επιλογής που προσπάθησε να εξαφανίσει τη μνήμη και την ιστορία αποτελεί και το κινηματογραφικό έργο «1922» του Νίκου Κούνδουρου.




Ο θάνατος του Έλληνα δημιουργού έφερε ξανά στο προσκήνιο τη διαδρομή που ακολούθησε το κινηματογραφικό του έργο, το οποίο βασισμένο στο έργο του Ηλία Βενέζη «Νούμερο 31328»- το «Άουσβιτς εν ροή» όπως αποκάλεσε ο Ενεπεκίδης τα τάγματα εργασίας- κατέγραψε τη Γενοκτονία, τις διώξεις, την καταστροφή, το προσφυγικό.
Ο Νίκος Κούνδουρος θυμάται την πορεία της κινηματογραφικής του ταινίας λέγοντας τα εξής:


«1922. Μια ιστορία μνήμης. Ήταν η ώρα που το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου σε μία ευλογημένη στιγμή της ύπαρξης του, λειτούργησε δημιουργικά και έξυπνα. Μας κάλεσε ο τότε πρόεδρος του, τονΚακογιάννη, τον Δημόπουλο και την αφεντιά μου και μας είπε «κάνετε ότι θέλετε». Και αυτό το «κάνετε ότι θέλετε» ξύπνησε μέσα μου ευφορία. Ήθελα να καταθέσω ένα ειλητάρι στην μνήμη της Μικρασιατικής οδύνης, όπως εγώ την έζησα μέσα από μια κοπελιά που είχε μαζέψει η μάνα μου από τις Χαμένες Πατρίδες. Δανείσθηκα το βιβλίο του Βενέζη, το «Νούμερο 31328» και έφτιαξα το δικό μου νούμερο, το «1922».

Η ταινία χρηματοδοτήθηκε από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι ο δρόμος προς τις κινηματογραφικές αίθουσες θα ήταν χωρίς εμπόδια.

Επί Κωνσταντίνου Καραμανλή απαγορεύτηκε η προβολή της ταινίας επειδή το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας διαμαρτυρήθηκε αναφέροντας ότι τέτοιες ταινίες δυναμιτίζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο Κούνδουρος όμως πήρε αντίγραφο του έργου, το οποίο προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1978, λαμβάνοντας τα βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, φωτογραφίας (Νίκος Κακαβουδάκης) Α' Ανδρικού (Βασίλης Λάγγος) και Α' Γυναικείου ρόλου (Ελεωνόρα Σταθοπούλου).




Η ταινία είχε την ίδια τύχη και με τις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, αφού το 1982, όπως γράφει ο κριτικός κινηματογράφου Γιώργος Πισσαλίδης, το έργο επρόκειτο να προβληθεί στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βουδαπέστης. Όμως λίγο πριν την προβολή επενέβη το Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας, το οποίο με εντολή από την Αθήνα κατάσχεσε την ταινία, η οποία τελικώς αποδόθηκε στο δημιουργό της μόνο μετά από την παρέμβαση του τότε Υφυπουργού ΕξωτερικώνΓιάννη Καψή.

Δεν μας εκπλήσσει η παραπάνω πράξη του ελλαδικού κράτους τόσο για την ταινία, όσο και για ανάλογα ζητήματα, εάν θυμηθούμε μόνο την στάση του όταν επρόκειτο να ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τη Γενοκτονία.


Για έσχατο αλλά όχι τελευταίο οφείλω να αναφέρω μία προσωπική εμπειρία για την ταινία του αείμνηστου Νίκου Κούνδουρου: Αυτή δεν την είδα ποτέ στην ιδιαίτερη μου πατρίδα τη Θράκη αφού για τους παραπάνω προφανείς και ευνόητους λόγους απαγορεύτηκε και εκεί η προβολή της ...


Δείτε την ταινία του ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ .





πηγή: 

http://peritexnisologos.blogspot.gr/2017/02/1926-22-2017-1922.html



Πώς ο συχωρεμένος Νίκος Κούνδουρος, σιχάθηκε εκτός των άλλων και τον κομμουνισμό...

Τι είναι κόμμα κατά τον Ροίδη;

Αποτέλεσμα εικόνας για Κόμμα

(η φωτό από το paratolmosblog. blogspot.com)

Κόμμα, "Ομάς ανθρώπων ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφιούν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπό ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν εις την έδραν του πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι".

Εμμ. Ροίδης

Οι λύκοι μεταμορφώνουν το περιβάλλον

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Ν. Νικολόπουλος: «Ιερά Εξέταση» η καταδίκη του ηγούμενου της Εσφιγμένου


Αποτέλεσμα εικόνας για Νίκος Νικολόπουλος φωτο
«Βολές» σε βάρος της ελληνικής δικαιοσύνης εξαπολύει ο ανεξάρτητος βουλευτής, Νίκος Νικολόπουλος με αφορμή την επιβολή εικοσαετούς ποινής κάθειρξης στον ηγούμενο της παλιάς αδελφότητας της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, για συμμετοχή στα επεισόδια που σημειώθηκαν στο κονάκι της μονής.
Σε ερώτησή του προς τους υπουργούς Δικαιοσύνης, Σταύρο Κοντονή και Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιά, ο κ. Νικολόπουλος τονίζει πως η απόφαση του μικτού ορκωτού δικαστηρίου Θεσσαλονίκης «προκάλεσε και προκαλεί το περί δικαίου αίσθημα εντός και εκτός Ελλάδος», παραλληλίζοντας την μάλιστα με «ιερά εξέταση των παπικών που ήθελε την φυσική εξόντωση και όχι τον σωφρονισμό».
Ο ανεξάρτητος βουλευτής καλεί τον υπουργό Δικαιοσύνης να ζητήσει από τις δικαστικές αρχές «τον επανέλεγχο όλων των σχετικών υποθέσεων για ρίψη μολότοφ», παραθέτοντας μάλιστα τρεις πρόσφατες περιπτώσεις, στις οποίες οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι. «Πώς γίνεται στη χώρα μας με τους ίδιους νόμους για το ίδιο αδίκημα άλλοι να αθωώνονται, άλλοι να μην δικάζονται και άλλοι να φυλακίζονται;», καταλήγει ο κ. Νικολόπουλος.

....................................................................................................
....................................................................................................


Κριτικές προσεγγίσεις-Ευρωπαικό και Αμερικανικό Θέατρο-Φιλόλογος Θεατρολόγος Χριστίνα Κόκκοτα


........................................................................
.........................................................................

Αποτέλεσμα εικόνας για Τάκης Μαρτάτος φωτό

Γράφει ο Τάκης Μαρτάτος 

[...]


Το εξώφυλλο του βιβλίου κοσμεί αφίσα του εμβληματικού γερμανικού θεάτρου «Berliner Ensemble» για το έργο «Καλός Άνθρωπος του Σετσουάν» (Βερολίνο 1953). Πρόκειται για το 4ο βιβλίο της γνωστής καθηγήτριας φιλολόγου – θεατρολόγου Χριστίνας Κόκκοτα, το οποίο περιλαμβάνει δημοσιευμένα κριτικά σημειώματα της για θεατρικές παραστάσεις και έργα του Ευρωπαϊκού και Αμερικανικού θεάτρου.
Το βιβλίο όπως αναφέρει το σχετικό δελτίο Τύπου, επιχειρεί μια κριτική προσέγγιση σε έργα και παραστάσεις του Ευρωπαϊκού και δευτερευόντως του Αμερικανικού θεάτρου, που παρατίθενται με κριτήριο την ένταξή τους σε περιόδους της ιστορικής εξέλιξής τους (Μεσαιωνικό θέατρο, θέατρο της Αναγέννησης, Γαλλικός Κλασσικισμός, Θέατρο των ιδεών, του Μεσοπολέμου, Μπρεχτικό και Θέατρο του Παραλόγου μέχρι τις εναλλακτικές μορφές του θεάτρου τον 20ο αιώνα, μέσα από τη δραματουργία του Μπερνάρ Μαρί Κολτές, της Σάρας Κέην, του Πήτερ Μπρουκ).
Ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος, αποτελούν οι ενότητες της Δραματοποιημένης Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας και των Θεατρικών Μονολόγων – δύο τάσεων, που ανθοφορούν στη σκηνή του θεάτρου στις μέρες μας –οι θεατρικές συνθέσεις, που επιχειρεί η συγγραφέας αλλά και η καταχώρηση παραστάσεων του Ευρωπαϊκού Θεάτρου στο πλαίσιο του θεσμού «Πάτρα, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006», («Θεία Κωμωδία» του Δάντη σε μορφή μονολόγου, «Το τέλος Καρναβαλιού» του Κάρλο Γκολντόνι, «Ηρακλής» του Χάϊνερ Μύλλερ, «Τα μυστικό της χάρης της Ιωάννας της Λωρραίνης» του Σαρλ Πεγκύ).
Με το βιβλίο αυτό από τις γνωστές Αθηναικές εκδόσεις «Οδός Πανός», ολοκληρώνεται μια σειρά, που άρχισε το 2012 με το Αρχαίο Θέατρο (Ι) και συνεχίσθηκε το 2014 με το Νεοελληνικό Θέατρο (ΙΙ).
Η Χριστίνα Κόκκοτα που παρακολουθεί με ζωηρό ενδιαφέρον και την επιστημονική γνώση και άποψη του θεατρολόγου και κριτικού, θεατρικές παραστάσεις, έχει αφήσει την σφραγίδα της ως καθηγήτρια φιλόλογος στο Πρότυπο Λύκειο Πατρών (έχει πλέον συνταξιοδοτηθεί από τη δουλειά της στη μέση εκπαίδευση) και παλιότερα στο Κλασικό λύκειο, ενώ γράφει εδώ και χρόνια θεατρικές κριτικές και σημειώματα που έχουν δημοσιευτεί τόσο στον τοπικό Τύπο όπως στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» όσο και στον Αθηναικό. Η κ. Κόκκοτα έχει τελειώσει και το τμήμα θεατρικών σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών.
Έχει γεννηθεί στην Πάτρα και σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αργότερα Θεατρολογία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών με καθηγητές τη Pούλα Πατεράκη, τον Μιχαήλ Μαρμαρινό και την Αμαλία Μουτούση.
Γράφει κριτική θεάτρου από το 1992, τα τελευταία δηλαδή σχεδόν 25 χρόνια. Κείμενά της φιλολογικού και θεατρικού περιεχομένου αλλά και ευρύτερου προβληματισμού έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες Πελοπόννησος και Tα Nέα και στα περιοδικά Αχαϊκά και Πολύπτυχο.
Έχει δώσει διαλέξεις στο πλαίσιο των φιλολογικών βραδινών της Εταιρίας Λογοτεχνών Nοτιοδυτικής Ελλάδας αλλά και του Φεστιβάλ Σατιρικού Θεάτρου «Mώμος ο Πατρεύς». Mε εισηγήσεις της έχει συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια με οργανωτικούς φορείς την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας (Cultural Cross Fertilization of Southern Italy and Western Greece through History), την Ένωση Νέων Καλλιτεχνών Πάτρας (Τέχνη και Kριτική), τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αχαΐας, τη Δημοτική Πολιτιστική Επιχείρηση του Δήμου Πατρέων και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών (Παράρτημα Πάτρας).
Η Χριστίνα Κόκκοτα έχει υπάρξει και μέλος του Δ.Σ. του ΔH.ΠE.ΘE. Πατρών, της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Φεστιβάλ «Θεσμός Αρχαίου Δράματος», κριτικών επιτροπών στους Πανελλήνιους Πολιτιστικούς Μαθητικούς Αγώνες ενώ διατελεί μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών και της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Αχαϊκά.
Η Χριστίνα Κόκκοτα έχει γράψει τα βιβλία «Θεατρικό Αναλόγιο», «Κριτικές Προσεγγίσεις Ι, αρχαίο ελληνικό θέατρο» και «Κριτικές Προσεγγίσεις ΙΙ, Νεοελληνικό θέατρο».
Το ενδιαφέρον στοιχείο με τα βιβλία της αυτά είναι πως πέρα από το γεγονός ότι είναι χρήσιμα και για αρχειακούς λόγους υπενθύμισης παραστάσεων, ημερομηνιών και συντελεστών της κάθε δουλειάς και της καλλιτεχνικής απήχησης που είχε, παράλληλα χρησιμεύουν και ως εργαλείο σπουδής και μάθησης για σπουδαστές των θεατρικών σπουδών, υποκριτικής, φιλολογίας αλλά και για τους απλούς λάτρεις του θεάτρου.
Η Χριστίνα Κόκκοτα με ξεχωριστό μεράκι και αγάπη για το θέατρο, φροντίζει να παρακολουθεί όσες περισσότερες παραστάσεις μπορεί προκειμένου να ενημερώνεται η ίδια αλλά και για να μεταφέρει τις εντυπώσεις της στο κοινό. Μάλιστα το ενδιαφέρον της είναι εξίσου μεγάλο και για τις θεατρικές προσπάθειες ερασιτεχνικών ομάδων.
Επιμέλεια: Τ. Μαρτάτος
...................................................................................................
....................................................................................................